تار مو

خدایا منم همان بنده پرغرور و قدرنشناست هستم

که به ذره ای کار مثلا خوب به تو و کل جهانت منت می‌گذارم و تا آخر عمر قصد دارم ریاکارانه آنرا به رخ همه بکشم

همان که تو را یادش رفته ...تو و همه مهربانی هایت را

همانی که هر روزش از روز قبل سیاه تر است و قلبش سیاه تر از روزش

همانی که از گناه هم خسته شده

همانی که به تار مویی بند است امیدش

خدایا این تار مو را خودت محکمش کن ......

همین را می‌دانم تو از من و همه گناهانم و همه گناه جهانیان بزرگ‌تری

مرا ببخش

شرمنده از گفتن همین جمله ام

خدایا هر چه هستم به خدا دوستت دارم خدای مهربان من !

سلاح هاي نينجای زن

گاکوئه

نوعي انگشتر که روي آن دو برجستگي دارد که به مانند سوزن دربدن حريف فرو ميرود.

تسون جوتسو

بادبزن معرفي که روي آن تيغهاي زهردار نصب شده باشد . هنر استفاده از بادبزن زنان سايه

جوته

نوعي ساي دفاعي ميباشد که اندازه آن کوچکتر از ساي مي باشد درضمن تنها ميتوان با يکطرف آن دفاع کرد.

آيکوچي

نوعي چاقو کوچک است که به رنگ پوست يک نينجا ساخته ميشود وبه مانند يک تکه چوب معمولي مي باشد که زماني که از هم جدا ميشود حريف متوجه ميشود که در وسط آن چاقو پنهان شده است.

ناکاته

اين نوع سلاح که يکي از معرف ترين سلاحهاي زنان نينجا به شمار ميرود بجاي ناخن بلند از آن استفاده ميشود. اين سلاح در نوک پنج انگشت بصورت جدا جدا فرو ميرود . براي فروکردن وچنگ زدن به نقاط حساس دشمن بهترين سلاح به شمار ميرود . اين نوع سلاح به پنجه گربه نيز مشهور مي باشد

سلاح نانچیکو

نانچكو Nunchaku نانچاكو یا نانچیکو متشكل از دو تكه چوب سخت كه توسط طناب يا زنجير به هم متصل شده است شكل كرفته است . در گذشته وحال اين سلاح جزوه ابزار كشاورزي بشمار مي رفت.

هرچوب نانچاكو را فك گويند و اين فك از سه قسمت بالا، مياني وپايين تشكيل شده است . بطور عمده هر سلاح نانچيكو از سه قسمت اصلي وكاربردي تشكيل يافته شده است . كه درشكل آمده اتصال بين دوفك يك قسمت را تشكيل مي دهد.قسمت بالائي را سرفك گويند و درانتهاي فك كه همان محل برخورد فك با اجسام يا حريف مي باشد را گويند. روايتي باستاني است كه درمورد تمامي سلاحها درهنر هاي رزمي نين جوتسو گفته مي شود :
( طي ساعتها تمرين با نانچكو اين سلاح جزئي از روح وبدن شما در خواهد آمد )هنگاميكه شما با اين نيت تمرين كنيد .نانچكو عضوی از بدنی شما میشود. قدرت تخریب این سلاح بیش از 300کیلوگرم می باشد که به راحتی میتوانند جمجمه دشمن را منحدم کند. این سلاح ساده و بسیار ارزن به راحتی دردسترس همگان است می توان را به راحتی ساخت . استفاده از این سلاح در هنر رزمی بطور کلی شامل5 روش بسیار مهم میباشد.

1. تکنیکهای دفاعی
2. تکنیکهای هجومی
3. تکنیکهای ترفندی
4. تکنیکهای نمایشی
5. تکنیکهای آکروباتکی رزمی ساختار نانچیکو انواع زیادی دارد – چوبی – پلاستیکی - فلزی – پارچه ای – ابری - و باتومی اندازه ناچیکو به نوع وشرایط استفاده از آن دارد ولی بهترین اندازه باید تمام یک فک آن آرنج شما تا مشت جمع کرده شما را پوشش بدهد. سرعت مانور با نانچیکو بنا به تمرینات مستمر و منظم شما دارد . هر تکنیکی باید ساعتها تمرین شود تا بتواند به مهارت رسید.

سلاح سانچیکو

سانچیکو سلاحی است که ساختاری شبیه به نانچیکو دارد با این تمایز که نانچیکو دارای 2 تکه میباشد و یک متصل کننده که اغلب زنجیر است ولی سانچیکو دارای 3 تکه و دو قسمت متصل کننده می باشد
تاریخچه سانچیکو به زمانی دور بر میگردد ، گفته میشود که اوین بار استاد ساندا نانچیکو را با الهام گرفتن از نی یا بامبویی بلند که از دو قسمت شکسته بود به کار برد که در فیلم سی و ششمین مرحله شائولین که بر اساس زندگی این استاد ساخته شده نیز این مطلب نشان داده میشود .
در زمان گذشته معمولا سانچیکو از همان چوبهای بامبو ساخته میشده که با استفاده از کنف و یا چرم اسب تکه های آن به هم متصل بوده است . اما اکنون از چوب مخصوص و یا آلومینیوم یا پلاستیک فشرده برای ساخت آن استفاده میشود که نوع آلومینیومی آن دارای وزن کمتری میباشد .

هر قسمت از سه قسمت سانچیکو دارای طولهای مساوی می‌باشد که طول هر قسمت برابر 60 سانتی متر تا 70 سانتی متر است ، قطر هر قسمت از سانچیکو به صورتی است که براحتی در دست قرار می گیرد و کاملا دست به دور آن حلقه میشود و مشت بسته میشود قطر هر تکه از سه تکه سانچیکو حدودا 1.25 اینچ که معادل 3.2 سانتی متر است می باشد .
طول زنجیرهای متصل کننده هر قسمت از سانچیکو حدود 5 اینچ که معادل 12.7 سانتی متر است می باشد و در محل اتصال به صورت حلقه و پایه می باشد که پایه قابلیت چرخش دارد .
طول زیاد این سلاح میتوانید فاکتوری مناسب برای مبارزه با شمشیر و سلاحهایی با طول زیاد مانند نیزه باشد .
جالب است بدانید حرکات نمایشی آن شبیه به حرکت های چوب یا همان نیزه می باشد و حرکات نمایشی کاملا مشترکی نیز با آنها دارد .
یکی از موارد جالب و کاربردی استفاده از سانچیکو استفاده در مبارز هایی بوده که طرفین مبارزه بر روی اسب بوده اند که طول زیاد و قابلیت سانچیکو بسیار کار آمد بوده است .
حتی در صورتی که طرف مبرزه در حال فرار بوده از سانچیکو برای زمین زدن اسب استفاده میکردند به این صورت که آن را طوری پرتاب میکردند که دور پای اسب حلقه میشد و اسب به زمین میخورد .

سلاح واکی زاشی

واکی زاشی نوعی شمشیر است که شبیه به کاتانا می باشد ولی تمایز اصلی آن با کاتانا در طول و اندازه های آن است .
واکی زاشی نسبت به کاتانا شمشیری کوتاه تر و کوچک تری است این شمشیر معمولا طولی بین 30 تا 60 سانتیمتر داردو غالبا با طول 50 سانتیمتر شناخته و ساخته میشود .

در زمان قدیم در ژاپن معمولا از کاتانا به شمشیر بلند نام برده میشد و از واکی زاشی صرفاً با نام شمشیر یاد می شد .

تاریخچه

تاریخچه ساخت اصولی واکی زاشی به قرن 16 میلادی بر میگردد در آن زمان هر نوع شمشیری را که کوتاه تر می‌ساختند واکی زاشی شمشیر اصلی می نامیدند . برای مثال اگر شمشیر سامورایی را با همان شکل و ساختار در اندازه کمی کوچکتر می ساختند به آن واکی زاشی سامورایی می گفتند و بعدها بود که واکی زاشی نامی مستقل برای یک شمشیر شد .
شمشیر واکی زاشی معمولا به عنوان سلاح پشتیبان بوده یعنی بیشتر در مواقع در دسترس نبودن شمشیر های بزرگتر یا سلاحهای دیگر البته مواردی هم هست که شمشیر واکی زاشی به عنوان انتخاب اول مطرح است برای مثال درگیری در داخل ساختمان یا راهروهای باریک یا ساختمانهایی با سقف کوتاه مانند ژاپن فئودال همگی از مواردی بودند که واکی زاشی حرف اول را میزند .

سلاح شمشیر کاتانا

کاتانا (یا کِتانا) نام یک نوع شمشیر ژاپنی است که از قرن ۱۳ میلادی مورد استفاده سامورایی‌های ژاپن بوده‌است. لغت «کتانا» در زبان ژاپنی باستان به معنی «شمشیر» است.
از ویژگیهای بارز کتانا شکل زیبای آن و استحکام خارق العاده‌اش است. در طول تاریخ شکل آن تغیرات مختصری یافته ولی اصول پایه آن همچنان بدون تغیر مانده‌است.از جمله ویژگی‌های کتانا می‌توان به شکل منحنی تیغه آن اشاره کرد. همچنین یک طرف شمشیر (لبه داخلی آن) بسیار تیز است و اصولا قسمت عقب سطح شمشیر از قسمت تیز و برنده آن کلفت‌تر است.
اگر زمانیکه در حالت طبیعی ایستاده اید به دست خود (از بالای بازو تا انتهای دست) نگاه کنید می بینید که دست شما قوسی طبیعی و به شکل همان قوس شمشیر ژاپنی دارد. "ته" در زبان ژاپنی به معنای "دست" است و ته کاتانا شاید معنی "دست با قوس کاتانا شکل" را داشته باشد.
برای اینکه به میزان اهمیت "ته کاتانا" پی ببرید آزمایش ساده ای وجود دارد. این آزمایش هرچه تمرین بیشتری داشته باشید تاثیر جالب تری خواهد داشت. روبروی شخص دیگری با فاصله یک دست باز بایستید. دست خود را به سمت او دراز کنید، بطوریکه کف دست شما به سمت بالا باشد. حال پشت دست خود را برروی شانه او قرار دهید. در این حالت سعی کنید دست شما در حالت "ته کاتانا" باشد، یعنی قوس طبیعی را داشته باشد. آرام و متمرکز باشید. از شخص مقابل بخواهید سعی کند با کف دو دستش برروی دست شما در قسمت آرنج به سمت پایین فشار بیاورد و سعی کند دست شما را خم کند. اصلا سعی نکنید با او مقابله کنید، بگذارید جریان انرژی خودش مقاومت لازم را ایجاد کند. فقط تمرکز داشته باشید و به چرخش انرژی در بدن فکر کنید و خروج آن از دستهایتان را حس کنید. خواهید دید که شخص مقابل برای خم کردن دستتان باید از نیروی زیادی استفاده کند، که در موارد بسیاری قادر به اینکار نخواهد بود. با توجه به اینکه دست شما برروی شانه شخص مقابل قرار دارد، هر چه فشار بیشتری رروی دست شما وارد کند این نیرو از طریق دست شما به شانه وی منتقل خواهد شد. هر چه شما تمرین بیشتری داشته باشید و کنترل بیشتری بر این جریان انرژی داشته باشید، تاثیر مفهوم "ته کاتانا" بیشتر آشکار خواهد شد. این تمرین به قابلیتهای فیزیکی شما ارتباط زیادی ندارد.
کتانا اصولا برای بریدن اجزا بدن طراحی شده تا زخمی کردن دشمن، به همین دلیل هر تیغه آن به شکل خاصی طراحی شده‌است تا قدرت برندگی آن هر چه بیشتر اثرگذار باشد.
نام معروف ترین سازندگان شمشیر کاتانا در جهان :

• ماسامونه
• هاتوری هانزو
• موراماسا
• آماکونی
• مونه چیکا

بیشتر کاتانا ها در حدود 107 سانتیمتر هستند ( این اندازه از نوک شمشیر تا انتهای دسته می باشد ) ، تیغه کاتانا معمولا بین 66 تا 71 سانتیمتر است و این باعث می شد که تسوکا در حدود 36 اینچ باشد ، بسیار کوتاه تر از دسته تاچی و نو-داچی .
کاتانا در یک سایا ( غلاف ) حمل می شد و در کمربند سامورای قرار می گرفت . در اصل ، آنها کاتانا را طوری حمل می کردند که تیغه رو به پایین قرار بگیرد . این آسان ترین راه برای یک سامورای زره پوش بود که این شمشیر بلند را حمل کند . اندازه یوروی ( زره ) باعث شده بود که کشیدن شمشیر از هر نقطه دیگر بدن با مشکل مواجه شود . هنگامی که سامورای زره به تن نداشت ، او شمشیر را طوری حمل می کرد که تیغه آن رو به بالا باشد ، این امر باعث می شد که او بتواند در یک حرکت سریع ، شمشیر کشیده و ضربه بزند .
برای تمرین در دوجوها آنها به جای استفاده از کاتانا از بوکوتو یا بوکن استفاده می کردند تا خطر وارد کردن ضربات مرگ آور را به هم کمتر کنند . بعد ها شینای هم توسعه یافت و مورد استفاده قرار گرفت .
کاتانا ارزش زیادی حتی خارج از منطقه جنگ داشت . سامورای ها هیچ وقت بدون کاتانا نبودند . کاتانا سمبول درجه آنها به عنوان جنگجو ، پیروی از کد بوشیدو ، و اطاعت و وفاداری کامل نسبت به ارباب آنها بود .
دریافت کردن چنین شمشیری از ارباب یا حتی یکی از متحدان ، افتخار بسیار بالایی به شمار می رفت .
شرح مراحل ساخت کاتانا به صورت مختصر در زیر آمده است :

1. چکش کاری

تیغه شمشیر از چکش کاری فولاد داغ با درصد خلوص بالا شکل می گیرد.چکش کاری توسط ضزبات مساوی به نقاط مختلف با قدرت مساوی به فلز گداخته می شود و باعث می شود شمشیر بدست آمده در نهایت دارای قدرت یکسان و یکنواخت باشد.

2. صفحه تراشی و شکل دهی

در این مرحله قطر شمشیر مورد شکل دهی قرار می گیرد در این مرحله بعد از نیمه سرد شدن و نیم بند شدن تیغه شمشیر به صورت صاف شکل می گیرد.

3. پوشش دادن تیغه شمشیر با رس

یک نوع رس ویژه توسط کار دست روی تیغه شمشیر بکار برده می شود. یک لایه نازک روی لبه تیغه و یک لایه کلفت و ضخیم روی باقیمانده تیغه از این رس ویژه بکار برده می شود و باعث می شود لبه تیغه تیز و پشت نرو می شود.
این قسمت بخش مهمی از عملیات است. تیغه شمشیر پوشیده شده با رس در یک دمای ویژه گرم می شود و سپس در حوض آب سریع خنک می شود. شکل خمیده گی شمشیر و تیزی و انحنای آن همه بسته به این مرحله دارد.

5. اندازه شمشیر

در این مرحله تنظیم و تست انحنا ی تیغه و نوک شمشیر همچنین اندازه و نقط بالانس و زیبا سازی شمشیر صورت می گیرد.

6. پولیش کاری

در این مرحله کار بروی تیغه شمشیر می باشد با دقت با لایی به جلا دادن و پولیش کاری تیغه شمشیر پرداخته می شود. این کار باعث براق و زیبا شدن تیغه می شود.

7. سایا

از این مرحله به بعد به ساختن بقیه اجزای کاتانا می پردازیم.در این مرحله سایا و یا همان غلاف شمشیر که تشکیل شده از دو تکه چوب با ضخامت ، ارتفاع مساوی و انحنای مطابق با انحنای شمشیر ساخته می شود. این دو نیمه چوب توسط یک نوع پارچه ضخیم کتانی همراه با یک لاک پوشیده خواهند شد.

8. دسته شمشیر

توسط دو قطعه چوب سخت به صورت بسیار فشرده شمشیر درون آن قرار می گیرد ساخته می شود.وشامل چیزهای تزیینی مثل اشیا براق و اشکال هندسی تزیین می شود.

9. سایگو

سایگو همان بند غلاف شمشیر است به وسیله آن کاتانا که در کمر قرار می گیرد به کمر محکم بسته می شود.سایگو معمولا از رشته های کتان با کیفیت بسی

ار بالا بافته می شود و در بعضی مواقع از رشته های سیمی نیز استفاده می شود.

10. مونتاژ

این آخرین مرحله از ساختن کاتانا می باشد که به سوار کردن قطعات و بخش هایی که در مراحل قبل ساخته شده است می پردازد.
برای محکم کردن انتهای تیغه در دسته از میخ از جنس بامبو به نام tang استفاده می شود. همان طور که در ابتدا اشاره شده است مراحل ساختن کاتانا در اینجا به اختصار آمده است. هر مرحل نیاز به تخصص و معرفت و شناخته کامل دارد، که اساتید این پیشه پس از سال ها تلاش به این درک رسیده اند .

سلاح بو (چوب دستی)

چوبدستی یا همان بو (bo) سلاحی در دسترس همگان که از قرنها پیش شاید به عنوان اولین سلاح انسان استفاده میشده است ، همچنین قرنهاست که به چوب دستی و شاید هم شمشیر به عنوان سمبل سلاح هنرهای رزمی نگریسته شده است .

چوب دستی یا بو (bo) ارزانترین و در دسترس ترین و ساده ترین نوع سلاح در ورزشهای رزمی به شمار میرود که همچنین پرکابرد‌ترین آنها هم تقریبا به شمار می رود .
بسیاری از اساتید چوب را مادر سلاحهای رزمی میدانند و برای آموزشهای آن به عنوان یک سلاح پایه ارزش زیادی قائل هستند .
بو (bo) علیرغم سادگی اش قابلیت های دفاعی و حمله ای فراوانی دارد و این علت آن است که هنوز این سنتی ترین سلاح ورزشهای رزمی جایگاه خود را حفظ کرده و خواهد کرد .
در گذشته بیشتر از چوب بامبو برای اینکار استفاده می شده که طی مراحلی خاص به مقاومت ذاتی این چوب نیز می افزودند

تاریخچه شوتوکان کاراته

بنيانگذار: گيچين فوناكشي

شوتوكان يك هنر رزمي سنتي ژاپني است. اين هنر، سيستمي متشكل از انواع فنون دفاعي و حمله اي است و در آن همه اعضاي بدن به عنوان اسلحه و سپر دفاعي مورد استفاده قرار مي گيرند. بازوها و پاها براي سه هدف مهم كاربرد دارند و آموزش فنون در اين سبك به سه مقوله تقسيم مي شود:

كيهون Kihon

(كه در آن آموزش بدون استفاده از اسلحه انجام مي شود).

Kata

( كه در آن فنون دفاع و حمله به صورت كامل و يك تركيب كامل مورد استفاده قرار مي گيرند).

Kumite

كه يك مقوله جداگانه محسوب مي شود و مراحل مختلف دارد .

محل تولد و شكل گيري اين رشته رزمي، جزيره اوكيناوا است كه در بين جزاير ريوكيو واقع در ميان سواحل شمالي ژاپن و سواحل جنوبي چين مي باشد. ورزش كاراته بعد از سال 1372 ميلادي و همزمان با شكل گيري روابط بين چين و اوكيناوا آغاز گرديد. بين قرنهاي 15 و 16 ميلادي، اين هنر رزمي كم كم روبه فراموشي رفت زيرا تمرين و آموزش اين رشته بسيار مشكل بود و افراد از يادگيري آن سرباز مي زدند. در ضمن كساني كه اين رشته را فرا مي گرفتند، قدرت بي نظيري در مقابله با انواع حملات مسلحانه و يا غيرمسلحانه مي يافتند و همچنين كشاورزاني هم بودند كه از ابراز كشاورزي خود به عنوان سلاح هاي كشنده براي حمله به دشمنانشان استفاده مي كردند. مهم ترين اين سلاح ها، (Bo،Jo (Nunchacko)، (Tonfa و (Sai) نام داشتند. پايه گذار رشته شوتوكان شخصي به نام گريچين فوناكشي بود. او يك شاعر، معلم و فيلسوف به شمار مي رفت. وي اشعارش را با نام شوتوا معنا مي كرد و اينگونه شد كه نام شوتوكان متولد گرديد. معني شوتو يعني كاج هاي لرزان و اين به دليل قرار داشتن منزل فوناكشي در كنار يك جنگل كاج بود و واژه كان نيز تداعي كننده معناي مدرسه خانه است. در حال حاضر شوتوكان را با عنوان نمودي از متد فوناكوشي مي شناسند در سال 1936، اين ورزش به توكيو نيز راه يافت و سپس در سال 1955 خود اين رشته رزمي تأسيس گرديد. او در سال 1957 در سن 88 سالگي درگذشت و تنها استاد بزرگ اين هنر رزمي به شمار مي آمد
گیچین فوناکوشی پدر کاراته مدرن در سال 1868 در شوروی به دنیا امد .وی در دوران نوجوانی در مدرسه با پسر استاد بزرگ یاسو تسونه -(ازاتو)اشنا شود و به لطف همکلاسی خیش به اسرار بیش از حد استاد ازاتو و ی را به شاگردی قبول نمود.این در زمانی بود که دولت ژاپن تمرین کاراته را ممنون نموده بود .کلاسهای کاراته را در خفا (شبها)انجام میداد به همین دلیل استاد شاگردان زیادی نمیپذیرفت استاد ازاتو در هنر کاراته در سراسر اوکیناوا بی همتا بوداو در اسب سواری   شمشیر بازی و نیزه پرانی فوق العاده بود از همه مهم تر او دانشمند بر جسته ای بود . 
فونا کوشی سالهای زیادی زیر نظر استاد ازاتو به تمرین پرداخت به گونه ای که فونا کوشی در نحوه تمیرنات خود میگوید (در سال 1888 کمک اموزگار یک مدرسه ابتدای شدم روزها در مدرسه مشغول تدریس بودم و شب ها دزدانه برای تمرین کردن به منزل اقای ازاتو میرفتم و نزدیکی صبح به منزل بر میگشتم هر شب در حیاط خلوت منزل استاد ازاتو در حالی که استاد نظاره میکرد من مشغول تمرین کاتا میشدم و این کار بار ها پشت سر هم انجام میشد تا من به درجه استادی میرسیدم استاد ازاتو اگر از تکنیک من رضایت کامل را به دست نمیاورد زیر لب میگفت دوباره یا کمی بیشتر و این روش او بود که میخواست بگوید هنوز چیزهای برای یاد گیری و برای استاد شدن وجود دارد اگر از پیشرفت دمن رضایت داشت در یک کلمه میگفت خوب است و این جمله کوتاه بالا ترین تشویق او بود بعد از گذشت چندین سال متوجه شدم که وضع جسمانی من بهبود پیدا کرده است و من دیگر ان پسر بچه لاغر و مریض نیستم من سلامتی خود را مدیون تمرینات کاراته هستم فوناکوشی پس از انکه به مرحله جدیدی از کاراته وارد شده بود ازاتو استاد کار کشته دیگری را به او معرفی کرد این استاد کسی نبود جزء (ایتوسو)کسی که قدرت دستانش در اکیناوا ضرب المثل شده بود گاهی فونا کوشی زیر نظر هر دو استاد به تمرین میپرداخت و بعد از تمرین به گفت وگوی ان دو  به دقت گوش میداد و بدین طریق چیزهای زیادی در باره جنبه های معنوی و جسمانی این هنر به دست میاورد .
فوناکوشی زیر نظر اساتید و مربیانی چون استاد (کیونا)که با دست خالی قادر بود در چند لحظه پوست درختی را بکند .استاد (تونو)استاد(نی ای کاکی)و همچنین استاد(ماتسومورا) به تمرین کاراته پرداخت وی پس از سالیان سال در کاراته استاد شد
در سالهای 1901 هنر کاراته را در مقابل ریس مدارس به نمایش گذاشت و دوسال بعد کاراته قسمتی از برنامه ورزشی و تربیت بدنی مدارس پسران اوکیناوا شد فونا کوشی اموزش کاتای پی نان را یه بچه های کم سن سال شروع نمود او به خاطر شرایط بده اوضاع اجتماعی و وضعیت اقتصادی مجبور شد اوکیناوارا به مقصد توکیو ترک کند تا کراته را به ژاپنی ها معرفی کند این کار اسان نبود و فو نا کوشی به این امر واقف بود در سال 1917 برنامه نمایشی را در مقابل (جیگوروکانو) بنیان گذار جدو انجام داد استد کانو به قدری تحت تاثیر تکنیکهای وی قرار گرفت که بعضی از حرکات کاراته را با هنر جدو ترکیب کرد .

در بهار 1936 زمانی که فوناکوشی برای اولین بار به داخل دو جوی پا میگذارد نام شوتو کان را بالای سر در باشگاه میبیند (شوتو لقب فوناکوشی است و کان به معنای خانه)او در طول ۹۰ سال زندگی خود شاگردان زیادی را تربیت نمود ولی بزرگترین شاگرد وی (ماسوتوشی ناکایا)(1913 -1978)پروفسور در رشته تربیت بدنی بود و از دیگر شاگردان وی میتوان به (ماسوتا نسواویاما)بنیانگذار کیوکوشین کای اشاره کردود تا دان چهار کاراته را زیر نظر استاد فونا کوشی تمرین نمود و از دیگر شاگردان وی میتوان (اوتسوکا)بنیانگذار  سبک وادوریو میتوان نام برد
دوسال قبل از مرگ وی فوناکوشی ریاست اولین انجمن کاراته ژاپنی را به عهده گرفت وی در 26 آوریل 1957 بدرود حیات گفت .

تايدو

تايدو (Taido) يک هنر رزمي ژاپني است. اين هنر رزمي توسط روح قديمي سامورايي ها و تفکرات آنها تحت تأثير قرار گرفته اما امروزه براي رسيدن به همه اهداف و دستيابي به احتياجات جامعه مدرن بشري مورد استفاده قرار مي گيرد.
از نظر سامورايي ها تنها در يک خط قرار گرفتن و از ضربات لگد يا مشت استفاده کردن، هنر رزمي محسوب نمي شود بلکه هنر رزمي آن است که شخص مبارز در فواصل مختلف و زواياي گوناگون جهت حرکت خود را تغيير داده و توازن و تعادل خود را حفظ نمايد. در اين هنر، تمامي اندام و اعضاي بدن مبارز در حرکت و فعاليت مي باشند و حتي نوع ضربه زدن با پا نوع کامل ترين و پيشرفته تري است.
(Taido) تايدو در سال 1960 و توسط يک استاد بزرگ هنرهای رزمي يعني Seiken Shukumine که قهرمان کاراته محسوب مي شد خلق گرديد.
در حال حاضر، فدراسيون هاي کاراته در کشورهاي فنلاند، سوئد، فرانسه، هلند و استراليا کميته جداگانه سبک Taido را راه اندازي کرده اند.

ای آی دو

ای آی دو هنر در آوردن شمشير از غلاف يا (Unkitsuke)، کشتن دشمن با يک ضربه شمشير يا (Kiritsuke)، پاک کردن لکه خون از روی تيغه شمشير يا (Chiburi) و نهادن مجددآن درون غلاف است.(Noto) کندوی سنتی، هنر استفاده از شمشير بيرون از غلاف می باشد. اما کندوی مدرن يا پيشرفته، با ضربات شمشيرهايی از جنس بامبو و در حالی صورت می پذيرد که هنر آموزان کاملاً مجهز و در لباس های مناسب خود کاملاً ايمن هستند. Iaido دارای وابستگيها و تشابهات تاريخی و فلسفی بسياری با Kenjutsu می باشد.
اين سبک از هنرهای رزمی، براي قرنها توسط جنگجويان ژاپنی انجام می شد. در اين سبک، سامورايی ها از شمشيرهای خود به عنوان اسلحه استفاده می کردند. آنها در آن واحد از دو شمشير که به Daisho موسوم بودند بهره می بردند. يکی از اين شمشيرها بلند بود که Katana نام داشت و ديگری کوتاهتر بود که Wakizashi خوانده می شد.
بيشتر تمرين های Iaido امروزه با Katana انجام می شود.

سایوکان

سایوکان سيستم دفاع شخصي است و راه دفاع در برابر يك نفر مي باشد.سايوكان آناليز شده امتحان شده و مورد موشكافي قرار گرفته و به عنوان يك شاخه اصلي از هنر هاي رزمي به وسيله اساتيد هنر هاي رزمي فدراسيون جهاني پذيرفته شده است. در اين سيستم اهميت با تكنيكهاي شخصي نيست بلكه با بكار گيري جنبه هاي فكري مي باشد.مهم به نمايش درآوردن تكنيكها نيست بلكه بكارگيري فطري آنهاست كه اهميت دارد. در به كار گيري تكنيكها مي بايست عكس العمل فطري نقش داشته باشد و نبايد شامل جزئيات زياد به خصوصي باشد.

در سایوکان دو برنامه آموزشی وجود دارد :

1) سيستم دفاع شخصی جديد

اين آموزش براي دوره زماني كوتاه 108 ساعت جهت يادگيري استراتژي دفاع شخصي ميباشد در اين دوره كوتاه با وضعيت واقعي روبرو خواهيد شد و در دفاع از خودتان به صورت فيزيكي و فكري موفق خواهيد شد. اگر شخص داراي قابليت بالاي تكنيكي نباشد اين مانع از بكارگيري استراتژي گوشين سايوكان نخواهد شد در خيابان جائيكه خيلي از سيستمها دچار نقصان ميشوند سايوكان تضمين دفاع شخصي بوده و ميتواند به طور كامل به كار رود.
سايوكان براي كساني كه علاقه مند به هنرهاي رزمي بوده اند ولي تعليم آن را نديده اند و يا نتوانسته اند آن را ياد بگيرند و نياز به مشوق در اين امر را داشته اند ايده آل ميباشد.آن ميتواند توسط افراد با سن متوسط و بالاتر بدون هيچ مشكلي آموزش ديده شود. سيستم حمله يك به يك˛ يك به چند˛ با سلاح و بدون سلاح به كار گرفته و استفاده شود.
برنامه هاي كوهاي ˛ سمپاي˛ كوتو سمپاي برنامه هاي آموزشي هستند و دانشجوياني كه برنامه سمپاي را به اتمام رسانده اند كمربند مشكي دان 1 را دريافت خواهند كرد.

2) سيستم ناک دان

اين در طبقه سيستمهاي فول كنتاكت جهاني مي باشد . در مبارزه هيچ گونه پوشش محافظتي پوشيده نمي شود. در اين سيستم مجددا توانايي فطري جهت پاسخگويي به حمله حريف توسعه مي يابد. حملات حريف بدون به كارگيري سيستمهاي پيچيده جواب داده ميشود با عكس العمل فطري فرونشانده خواهد شد. جزئيات زيادي براي مقابله با حريف وجود ندارد اما كارهاي بخصوصي انجام مي گردد. الان ديگر استفاده از جزئيات زياد تكنيكي موثر نمي باشد
مسابقاتي كه با ساير سيستمها برگزار مي شود شامل: كيوكوشين كاي كان˛ آشي هارا كاي كان˛ سي دو كان˛ شي دو كان˛ان شين كاي كان˛ يوشي كاي كان˛ اوياما(شي گرو اوياما) كاراته،كيک بوكسينگ .
سايوكان تلفيقي از تكنيكهاي انفرادي و گروهي دست و پا كه از ورزش هاي مختلف رزمي پيشرفته و فنون مبارزات آماتور و حرفه اي ميباشد سايوكان داراي سيستمهاي مبارزاتي مختلف ميباشد .

1. سايوكان-(لايت كنتاك)
2. سايوكان-(سمي كنتاكت) بدون لوكيك و كليه تكنيكهاي پا از كمربند به بالا
3. سايوكان-(فول كنتاكت ناك اوت)

تبصره1:
آماتور به صورت امتيازي و ناك دان و ناك اوت ميباشد.
حرفه اي سيستم فول كنتاكت بدون امتياز (ناک اوت).
دفاع شخصي بصورت انفرادي . : سلف دفنس (SELF DENSE ) سيستم دفاع شخصي كه شامل درگيريهاي نزديك و پرتابها و همچنين درگيرهاي تن به تن و گروهي كه شامل نمايش انفرادي و دسته جمعي كه حركات كيك بوكسينگ حرفهاي در قسمت مربوط نشان داده ميشود.

4- دفاع شخصی گروهی .

سلاح های سرد : انواع سلاحهاي سدر كه شامل ( WEAPONS FORMS ) : ناچكو، ساي، چوب و شمشير و سانچكو كه مربوط به سبك فوق ميباشد. ( كه داراي تكنيك به صورت انفرادي و دسته جمعي ميباشد )

5- نمايشهای انفرادی و گروهی

تبصره 2:
سايوكان ميتواند طبق اساس نامه فدراسيون جهاني در كليه رويدادها مسابقات داخلي و خارجي رشته هاي كيوكشين- سيدوكان – اشي هارا - شي دو كان- ان شين-كيك بوكسينگ و...

از كوه خواشان تا معبد شائولین

      تاریخچة ورزش های رزمی هم كه غالبا در كشور چین پایه گذاری و به سراسر دنیا صادر شده اند، پر است از افسانه های باورنكردنی و روایت هایی از قهرمانان اسطوره ای. البته فلسفة خاص هر سبك و بخش متافیزیكی ماجرا حالا دیگر كم شده و در حد جزوه هایی كوچك و به عنوان شناسنامة ورزش های رزمی، تحلیل رفته است. در مقابل، بخش فیزیكی ماجرا برجسته تر شده و تمام آن چیزی است كه ورزشكاران به آن می پردازند و از آن بهره می برند.
البته هنوز هم نشانه هایی از ابعاد فلسفی و فرافیزیكی در هنرهای رزمی دیده می شود كه آن هم بیشتر در شعارهای استادها و آگهی های تبلیغاتی برای جذب مشتریان باشگاه است تا در آموزش ها و تمرینات جوانان.

نین جون های وطنینینجوتسو شاخه  ای از ورزش های چینی است كه خیلی از مردم دنیا اسم آن را شنیده اند و ظاهر جذاب ورزشكاران این سبك را دیده اند، اما كمتر كسی از كار نینجاها سر در آورده است.
بله، نینجاها (یا همان نین جون های برره ای خودمان!) را می گوییم. ورزشكاران این سبك برای رسیدن به مقام یك نینجای واقعی باید از خوان های زیادی بگذرند و آموزش های بسیاری ببینند. شاید باورتان نشود، ولی آموزش های نینجاها (كه می گویند ته ندارد) شخص را تا جایی پیش می برد كه او را به یك كماندوی همه فن حریف بدل می كند. چیزهایی مثل حركت بی صدا، ساخت وسایل رزمی، مجموعه ای كامل از فنون رزمی با دست خالی یا با سلاح های گرم و سرد، ساخت زهر یا داروهای گیاهی، آشنایی با علم شیمی (مثلا برای ساخت نارنجك های خاص نینجاها)، پرتاب تیغ با دهان (با آن لوله هایی كه از تویش تیغ های زهرآلود فوت می كنند) و حتی باز كردن انواع قفل! از جمله ادعاهای اساتید این سبك، آن است كه می گویند ورزشكاری كه بتواند مراحل آموزش را به خوبی طی كند، به جایی خواهد رسید كه هنر نامرئی شدن یا فن پرواز در آسمان را هم یاد خواهد گرفت. درست مثل قهرمانان فیلم های ژانگ یی مو كه موقع جنگ و جدال، توی آسمان قدم می زنند. اگر از اساتید این سبك سؤال كنید كه آدم چطور می تواند در آسمان پرواز كند، جواب سرراستی نمی گیرید. شاید دلیلش این باشد كه نینجوتسو همان طور كه در طراحی لباسش می بینیم، بر این فلسفه بنا شده: ببین، ولی دیده نشو.
نكتة فلسفی دیگرشان هم این است: نینجا، شمشیری است در میان خیزران. چیزی شبیه قدرت پنهان است كه كارخانة اُپل در تبلیغ اپل كورسا هم مدام روی آن تأكید می كرد!

پرواز در مهاز خواشان برایتان نوشتیم. این اسم شما را یاد چه چیزی می اندازد؟ بله، به خاطر این حافظة قوی، به شما تبریك می گوییم.
خواشان واژه ای بود كه در سریال تلویزیونی افسانة شجاعان شنیده اید. این سریال را جین یونگ یكی از هنرمندان تایوانی نوشته و كارگردانی كرده. یونگ قبل از آن هم رمانی به نام شمشیر خواشان نوشته بود كه داستان آن دربارة برگزاری مسابقه و دعوت از همة رزمی كارهای كوه ها و معابد مختلف برای یك مبارزة بزرگ بود. این رمان پس از صدها سال برای اولین بار، نام كوه خواشان و سبك كونگ فوی خاص معابد آن را مطرح كرد. این طوری، همه با سنت ها و اعتقادات و همین طور معابد و مدارس ورزش های رزمی خواشان آشنا شدند. كوه خواشان در استان سن شی در غرب چین واقع شده و با حدود 2200 متر ارتفاع، به خاطر صعب العبور بودن و پرتگاه های خطرناك اش شهرت خوفناكی به هم زده است. البته یك راه به نام دو هزار پله هم دارد كه 300 سال پیش، توسط راهبان خواشان درست شده و حدود دو هزار پله سنگی دارد.
كوه خواشان، پنج قله دارد كه مجموع آن ها را به پنجة دست انسان تشبیه می كنند. قلة غربی آن، پرتگاه وحشتناكی دارد كه مشرف به جنگل های پایین كوه است. در بیشتر ایام سال، این قله در مه شدیدی پنهان شده. قلة غربی، یكی از محل های مهم عبادتی راهبان است. اما دلیل بزرگ تری برای خاص بودن و اهمیت آن ذكر می شود. از صدها سال پیش، شایع بوده افرادی كه آرزوهای محال و دست نیافتنی داشته اند، در یك روز مه آلود، خودشان را از بالای پرتگاه به پایین رها می كردند. جالب این كه با گذشت صدها سال، هنوز هم این اعتقاد به قوت خود باقی است. جالب تر هم این كه می گویند دیگر هرگز پیكر یا نشانه  ای از این افراد پیدا نمی شود...

حداقل نیرو، حداكثر تخریببرخلاف خواشان كه یك معبد تائویی است و اهالی اطراف این كوه، تا به حال، چشمشان به كمتر خارجی ای افتاده، معابد شائولین یا تیان لون شان در تصرف بودایی هاست و كاملا از نظر مذهبی و سبك رزمی، با گروه اول متفاوت اند.
دربارة ووشوی شائولین، ابهام های كمتری وجود دارد. چون علاوه بر هنرجوهای بسیاری كه در دو معبد بودایی به آموختن هنرهای رزمی می پردازند، تحقیق های بسیاری دربارة این سبك صورت گرفته. حتی فیلم های تایوانی و هالیوودی متعددی هم در این مورد ساخته شده است. اما خواشانی ها به خاطر سنت گرایی شدید و تعصب شان، دوست ندارند هنرشان را به افراد غیر راهب آموزش بدهند. همین شده كه این روزها این كونگ فوی اصیل و نادر، در خطر انقراض و فراموشی قرار دارد. شعار خواشانی ها این است: با حداقل نیرو، حداكثر تخریب . آموزش های این سبك درون گرا هم علومی مثل چهره شناسی، روان شناسی، پیشگویی از طریق نجوم و... را شامل می شود.
حتما دو ریالی تان افتاده است كه از این سبك در ایران خبری نیست و باید به همین اسپرت كیك بوكسینگ وهاپ كیدو وغیره اكتفا كنید! 

                                 

• یك نینجای واقعی باید از خوان های زیادی بگذرد. ساخت زهر، آشنایی با شیمی، پرتاب تیغ با دهان و حتی باز كردن قفل!

از بروس لی تا جكی چان
كونگ فوی چینی، یكی از چیزهایی است كه غربی ها با كنكاش در آن، سعی كرده اند ابهام های خود دربارة تمدن شرق را رفع و رجوع كنند. اما واقعیت، این است كه نه تنها این اتفاق نیفتاده، بلكه ابهام های تازه ای را هم برای خودشان و تمام دنیا به وجود آورده اند!
سریال های تلویزیونی كونگ فو با هنرنمایی دیوید كارادین یا اولین نمایش تحسین برانگیز ورزش های رزمی در فیلم ژاپنی The Water Margin و... همه در این جهت ساخته و پخش شدند. بعد از آن هم با اسطوره ای به نام بروس لی محبوب، به سرعت، پردة سینماهای جهان به تسخیر فیلم های رزمی درآمدند.
غربی ها می دانستند پشت این نمایش خیره كننده، فلسفه ای پیچیده پنهان است و چیز به درد بخوری در آن نهفته كه آن ها نمی دانند چیست. این را اضافه كنید به مرگ مرموز بروس لی و بعدتر هم پسرش براندون لی كه فقط یك مشت علامت سؤال در ذهن همه و ژانری تازه و پرطرفدار در سینمای جهان به جا گذاشت. این ژانر، این روزها پرچمدار كهنه كاری چون جكی چان هنگ كنگی را در رأس هنرپیشگان خود می بیند: سینمای رزمی...

من مارم و تو میمون!
تا صحبت سینماست، بپرسیم آن فیلم جكی چان كه اسمش میمون مست بود را دیده اید؟
این اسم در حقیقت از یك سبك كونگ فوی چینی گرفته  شده است. قضیه اش هم این است: همان طور كه هر سال چینی، نام حیوانی را بر خود دارد، مردم منطقة جنوب شرق آسیا هم اعتقاد دارند متولدین هر سال،  خصوصیت های حیوان صاحب سال را در خود دارند. مثلا یك متولد سال موش، مثل این موجود سمج، مشكلات را می جود و از سر راه برمی دارد.
كونگ فو هم بر همین منوال، صاحب سبك های مختلفی است كه به نام همین 12 حیوان خوانده می شوند. جالب ترین سبك هم سبك میمون است كه سریع، غیرمنتظره، سرگرم كننده و چابك است و در عین حال، هنر رزمی مؤثر و پرقدرتی هم هست. میمون مست، میمون گم شده و... هم انواع شاخه های این سبك هستند.
از دیگر سبك های قابل توجه، سبك ملخ است. آن هم از آن ملخ ها كه اول كارتون هاچ زنبور عسل با آن دست های خفنش به سمت هاچ حمله می كرد. صاحب این سبك در به دام انداختن برق آسای حریف، استاد است. در گذشته های دور، رزمی كاران حتی شاخ حیوانات را می كندند و به خود می بستند. آن ها اعتقاد داشتند با این كار، قدرت حیوان را به خودشان منتقل می كنند.

فلسفه بی فلسفه
هر كس استاد خویش است و از خود می گذرد تا به یك پیروزی مطمئن و درست برسد. این جملة حكیمانه، از گفته های موریهه اوشیبا مؤسس سبك آی كیدو است.
سبك و عادت قدیمی حكیمان چینی، این بوده كه بینش های فلسفی یا فنون مكتب خود را در قالب یك فرمول كوتاه یا یك شعر (هایكو) می ریختند. موریهه اوشیبا هم دربارة دانش خود و سبكی كه مؤسس آن بوده، حرف می زند. از گذشته های دور در چین، فلسفه و شعر، شعر و شمشیر و فلسفه با هم چنان درآمیخته اند كه دیگر نمی شود زیاد بین این سه عنصر، خط كشی و مرزبندی كرد.
اكثر عقاید سبك های رزمی، برگرفته  از كنفسیوس یا بودا و بر پایة ذن و دیگر تعالیم معبد بوده است. آن چه ماندگار شده، به صورت شعر، فرمول های شفاهی، وصیت، و ترانه هایی است كه گاهی استاد در حین آموزش هنرجوها برایشان نقل كرده است.
اما همان طور كه پیشتر هم نوشتیم، این روزها بیشتر، فنون فیزیكی و حركات رزمی، مورد توجه قرار می گیرند و فلسفه و شعر به فراموشی سپرده شده یا در حد همان كاتالوگ های معرفی سبك، آب رفته است! حالا هواداران افراطی، چشم بسته، قصة استاد هونان را می پذیرند؛ همان قصه ای كه می گوید وقتی هونان را به معبد شائولین راه ندادند، او برای كم كردن روی اساتید معبد به غاری رفت و 9 سال مقابل دیوار نشست و به مراقبه پرداخت. البته تا این جای كار، مشكلی وجود ندارد. اما عده ای قصه در آورده اند كه هونان برای جلوگیری از به خواب رفتن، پلك چشم هایش را برید! یا از آن بدتر، این كه: هونان آن قدر به كوه نگاه كرد تا كوه سوراخ شد!
حقیقت، این است كه بالاخره هونان توسط معبد شائولین پذیرفته شد و بعد از مدتی، اولین كاهن بزرگ چان شد. از این اتفاق، به عنوان آغاز هنر باستانی كونگ فو یاد می كنند.
حالا فكر كنید اگر این استاد هونان، جدا آن قدر كله پوك بود كه پلك چشم هایش را ببرد یا می توانست با چشم هایش كوه را سوراخ كند، آیا هیچ وقت برای بنیانگذاری هنرهای رزمی، وقت می گذاشت؟

جیت کان دو

جیت کان دو (به زبان چینی: 截拳道) یکی از ورزش‌های رزمی چینی است که توسط بروس لی کونگ فو کار و بازیگر معروف چینی پایه گذاری شد.

بیشتر تکنیک ها ی جیت کان دو براساس روش رزمی موسوم به وینگ ‌چون طراحی شده است ، چرا که بروس لی تمرینات کلاسیک رزمی خود را در این سبک انجام داده بود. فنون وینگ چون در جیت کان دو به شکلی تغییر یافته اند که کاربردی تر باشند. استفاده از سلاح های سرد نیز در این رشته بسیار گسترده تر است.

مراحل آموزشی

آموزش جیت کان دو در سه مرحله مقدماتی ، متوسط و پیشرفته صورت می گیرد که هنرجویان ان را در 10 مرحله طی می کنند تا به عنوان تکنسین1 که تقریبا شبیه دان1 است شناخته شوند.

در طول این مدت لباس آن ها شامل شلوار سیاه و تی شرت است که رنگ تی شرت طی این مراحل تغییر می کند و با هر مرحله ای یک آرم «یین و یانگ» بر روی لباس او اضافه می شود. تعداد این آرم ها درجه جیت کان دو کار را نشان می دهد. هنرجو پس از رسیدن به مرحله تکنسینی می تواند کت بروس لی را به تن کند.

تفاوت های جیت کان دو و وینگ چون

یکی از تغییرهای اساسی که بروس لی در سیستم چی سائو وینگ چون انجام داد، شکل ایستادن هنگام انجام چی سائو بود. در وینگ چون پاها روبروی هم و به اندازه عرض شانه ها ازهم جدا می باشند، پاشنه ها به طرف بیرون و زانوها به طرف داخل قرار می گیرند. به نظر بروس لی این ایستادن باعث کندی و سنگینی حرکت بدن بود. برای همین در جیت کان دو ، چی سائو با پای راست یا چپ جلو ایستاده و پاشنه پای عقب بالا انجام می شود.

دیگر تغییر بروس لی روی Fook Sao بود که برخلاف وینگ چون تکنیک های دست را با پشت دست، ساعد یا بند انگشتان که آن ها را غیرطبیعی و موجب زخمی شدن فرد می دانست، انجام نمی داد و ضربات دست را به سبک بوکسورها اجرا می کرد.

نامواره جیت کان دو. نویسه‌های چینی گرداگرد نماد تایجیتو می‌گوید: "از هیچ راه به عنوان راه استفاده نکن، هیچ محدودیتی را محدودیت ندان". پیکان‌ها نمادگر جنبش بی‌پایان کیهان است.

کاراته

کاراته‌ ( به ژاپنی:空手 ) یک نوع ورزش رزمی است. به معنای روش مبارزه با دست خالی و شامل ضربه‌های سریع دست و پا.

گفته می‌‌شود کاراته دارای قدمتی پنج هزار ساله است و يکی از استادان اوليه و مبتکران اين فن بوديدهاراما است که حدود 525 سال قبل از ميلاد مسيح مي زيسته است. وی که از پيشوايان مذهبی بودایی بود، به تنهايی از هند به راه افتاد و پس از راهپيمايی چند هزار کيلومتری خود و با پشت سر گذاشتن موانع طبيعی بسيار مشکل موجود در آن زمان به چين رسيد و در ايالت هون نان و معبد شائولين اقامت گزيد. تعاليم بوديدهاراما شامل تمرينات شديد انضباطی و رعایت پرهيزکاری بود. وی 9 سال رنج و رياضت همراه با تفکر و برای اين که شاگردانش نيز بتوانند در مقابل ساعت‌های طولانی تفکر و انديشه تاب مقاومت بياورند و نيز با زورگويانی که تعاليم مذهبی و مردان دين را سد راه خود می‌‌ديدند به مبارزه و مقابله برخيزند 18 حرکت تمرينی را ابداع نمود که در حقيقت زير بنای حرکات کاراته امروزی است.

کاراته امروزی شکل تکامل يافته ای از کمپوی چينی (بوکس چينی) می باشد که در ابتدا اوکیناواته نامیده ميشد. از هنگامی که حکومت‌های استبدادی در چين سلسله کينک 1644-1911 و سلسله ساتسوما در اوکیناوا به منظور جلو گيری از ورزيده شدن مخالفان و نيز تحت کنترل در آوردن مردم قانون منع استفاده از شمشير را به مورد اجرا گذاشتند و به جمع آوری سلاح‌های رزمی اقدام نمودند مردم به سوی آموزش هنر مبارزه با دست خالی روی آوردند که همين امر باعث شکوفايی هرچه بيشتر کاراته شد.

در سال 1921 يکی از بزرگ‌ترين استادان کاراته جزیره اوکیناوا گيچين فونا کوشی 1868-1957 توانست با قدرت و ظرافت تمام کاراته را به ژاپن معرفی نمايد و برخی ديگر از هنر جويان که تحت تعليم بزرگ‌ترين استادان اوکيناوا قرار گرفته بودند، تکنيک‌های سنتی را با يکديگر ترکيب نموده و سبک‌های متعددی از کاراته را به وجود آوردند.

سال 1342 سال ورود كاراته به ایران توسط هرمز میربابایی و محمدعلی صنعتكاران و فرهاد وارسته هستند می‌‌باشد.

در حال حاضر، سبکهای مختلف کاراته، بالغ بر صدها سبک می‌شود که در واقع، بازگشت همه آنها به چهار سبک اصلی و مادر از سبک‌های اصلی و کنترلی و يک سبک نيمه کنترلی می‌‌باشد.

 سبک‌های کاراته

• سبک های کنترلی عبارتند از:

• شوتوکان بنيان گذار: گيچين فونا کوشی. در این متد توجه خاصی به نیرو و سرعت ورود آن و مرکز ثقل نیرو میشود .

• شيتوريو بنيان گذار: کنوا مابونی. شيتوريو متشکل از دو سيستم ناهاته و شوری ته در کاراته می‌‌باشد.

• گوجوريو بنيان گذار: میاگی چوجون. گوجوريو روش سفت و نرم، که در اوکيناوا شکل گرفت و و متعلق به سيستم ناهاته در کاراته می‌‌باشد.

• وادوريو بنيان گذار: اوتسوکا هيرونوری. وادوريو يعنی : راه صلح، روش صلح، روش صلح جويانه.

• سبک نيمه کنترلی عبارت است از:

• کيوکوشين بنيان گذار: ماسوتاتسو اوياما کيوکوشين کای، از عناصر مختلفی که نشات گرفته از تجريبات اوياما وسبک های ديگر است، به وجود آمد.

بوکس یا مشت زنی

مسابقه ورزش بوکس بطور رسمی در ششصد و هفتاد و هفت سال قبل از مسیح در بیست و سومین بازی المپیک در هاین که اولین نبرد این ورزش است شروع شده و «ابراستوس» اهل سمیرنا در این مسابقه فاتح و قهرمان شناخته شد. این‌که قدیمیترین نبرد بوکس به چه نوع صورت گرفت و چگونه با یکدیگر می‌‌جنگیدند معلوم نیست. چنانکه در تواریخ روم ذکر شده است که طرفین مشت‌های خود را به چرم‌های خامی محکم بسته و سعی می‌کردند که با ضربات محکمی از این مشت‌های سخت و سنگین حریف را از پای در آورند. البته این مسابقات بدون رعایت وزن بدن انجام می‌‌شد.

ملائکوماس که پدرش نیز چهل و پنج سال بعد از مسیح فاتح بوکس و قهرمان المپیک گردیده بود عموم رقیبهای خود را تنها با فن (نه با زور و قدرت) مغلوب می‌‌ساخت. مسابقه‌هایی که بدین صورت وقوع می‌‌یافت بدون انقطاع بود و دائماّ در میدان‌های مسابقه یک ورزشکار با قهرمانان آماده بنبرد بوده و هرکس که از بین تماشاچیان داوطلب مسابقه بود دست خود را بلند می‌‌کرد. ملائکوماس قهرمان رومی که در اکثر نبردها ورزشی بدین نوع فاتح می‌‌گردید بالاخره در یک مسابقه که حریف او کشته شد اشتهاری بسزا یافت. در این مسابقه‌ها قهرمانان دوره امپراتوری روم دستهای خود را باآلتی شبیه به دستکش که روی آن میخهای محکم فولادی کوفته شده بود مجهز می‌کردند و نیز یک نوع دستکش مخصوص دیگر که از چرمهای سخت و محکم در دست می‌‌گرفتند و مسابقه را شروع می‌‌کردند. با استفاده این دستکشها در هر مسابقه یکی از دو طرف حتما سخت مجروح یا مقتول می‌‌شد سبب شد که مسابقه‌های بوکس بدین شکل ترک شود. در واقع بازی بوکس با از بین رفتن مسابقه‌های المپیک توأم گردیده و در سال 400 بعد از میلاد قهرمانان ورزشهای مختلف بوکس را به کلی فراموش کردند. در همان عصر یا چند قرن بعد ورزش کشتی گیری که مخاطرات ان کمتر از اینگونه بوکس‌ها نبود متداول شد و از ورزشهای عمومی گردید.

مقارن با آغاز قرن هیجدهم مجدداَ بازی بوکس و کشتی گیری که هر دو از بین رفته بودند شروع شد بطوریکه حکایت می‌‌شود یک نفر کشیش ایتالیایی که نامش «سن برنادن» بود به جوانان عصر خود فن بوکس را می‌‌آموخت و منظورش از این عمل این بود که دوئل (مبارزه با شمشیر) را که پیوسته به مرگ یکی از دو حریف پایان می‌‌یافت منسوخ نماید و به جای آن نبرد با مشت که خطر آن کمتر است متداول کند. سن برنادن رواج این فن را یک نوع احسان و نیکوکاری می‌‌دانست از این رو او را پدر بوکس نامیده اند.

در لندن هم یکی از استادان شمشیر بازی به نام جمس فیک مدرسه ورزش بزرگی دائر کرد که گذشته از تعلیم شمشیر بازی و نیزه‌پرانی و غیره فنون بوکس را نیز به شاگردان خود می‌‌آموخت.

جمس فیک برای مشت‌زنی قواعد و قوانین مخصوصی وضع نکرد بلکه مثل امروز محوطه‌ای که اطراف آن با طناب محصور است ایجاد کرد و به شاگردان خود چنین اجازه داد که در حین بوکس حق دارند یکدیگر را گرفته و به شکل کشتی به زمین زنند در این کشتی‌گیری هر کس که بر زمین نمی‌خورد فاتح محسوب می‌‌شد. برای این چنین مسابقه‌ها چنانکه ذکر شد قواعد خاصی وضع نشده بود از این لحاظ بسیار خطرناک می‌‌شد و داوطلبان بوکس پس از محاربه مشت و گلاویز شدن با یکدیگر گاهی هر دو به زمین می‌‌خوردند و در نتیجه تعیین و معرفی فاتح بسیار مشکل می‌‌شد.

پس از ایجاد بوکس به این صورت یکی از استادان ورزشکار انگلیسی موسوم به چک بروکتون در سال 1749 در مسابقه‌ای که داور قوانین و دستورات مخصوص وضع کرد وسعت میزان مسابقه و عده اشخاصی که حق ورود به محوطه میدان بازی را داشتند معلوم کرد. ولی هنوز این بازی به طور رسمی معول نشده بود و در هر جا که مشت زن‌ها مسابقه می‌‌دادند پلیس آنها را متفرق می‌‌ساخت.

در قرن هیجدهم با اینکه انواع ورزشها در انگلستان بحد اعلاء ترقی خود رسید و قهرمانان بسیاری دیده می‌‌شد به این دلیل هیچ اهمیتی به این ورزش نمیدادند و آن را ورزشی خطرناک میدانستند زیرا تصور می‌‌شد که یکی از داوطلبان حتما بایستی کشته یا سخت مجروح گردد.

جون جاکسون که از استادان بوکس قرن هیجدهم بود تدریجا بوکس را رسمی کرد و چون خود استاد بی نظیری بود در هر مسابقه مبالغ هنگفتی عاید او گردید زیرا از همان موقع جوائز سنگینی برای قهرمانان این فن معین شده بود. این شخص اولین مشت زن و قهرمان عصر خود بود و توانسته بود این ورزش را در دنیا رواج دهد.

در سال 1835 جمس پورله ورزشکار انگلیسی این ورزش را به آمریکا برد. ولی پیشرفت آن به قدری سریع بود و به اندازه‌ای آمریکائی‌ها به این ورزش راغب بودند که در سال 1860 یعنی 25 سال پس از ورود این ورزش در آمریکا جون سن هیس آمریکایی توانست در سرزمین انگلستان که این بازی وضع شده و قرنها قهرمانان دنیا از آن مملکت بوده‌اند فاتح گردد و در تمام دنیا بی رقیب باشد.

با آنکه جک بروگتون مدت هه بود که دست کش مخصوص بوکس را اختراع کرده بود ولی بیش از یکی دو مورد آن را به کار نبرده بودند و در اکثر مسابقه‌ها با مشت گره شده و بدون دست کش با یکدیگر می‌‌جنگیدند از همین جهت مدت مسابقه و دوره آن خیلی طول می‌‌کشید طویل‌ترین دوره‌ای بوکس که در سال 1824 در 23 ژوئیه بین قهرمانان آمریکائی میکه مادن و بیل هایس انگلیسی در انبرگ انگلستان انجام شد. این مبارزه جمعاَ شش ساعت و سه دقیقه بطول انجامید.

ورزش بوکس با وضعیت کنونی از سال 1890 یعنی پس از آنکه مارکیز کوئینزبری قواعد جدیدتری وضع کرد و استعمال دست کش بوکس را رسمی کرد شروع شد. او مدت هر دوره بوکس را سه دقیقه و فواصل بین دورها را یک دقیقه معین کرد و چون این دستور می‌توانست نتیجه نیکویی برای ورزیدن و رفع خستگی بشود از طرف عموم ورزشکاران دنیا قبول شد و طریقه‌ای که کینز معین کرده بود متداول و مرسوم گردید.

برای اولین دفعه مسابقه با وضع جدید در سال 1892 در هفتم سپتامبر در ارولئون بین جون سولیوان آخرین قهرمان مشت‌زن بدون دست کش که قهرمان تمام آمریکا بود و جوانی بیست و شش ساله موسوم به جمس می‌‌کوربت که او نیز آمریکائی و ار رقیب خود دو سال کوچک‌تر بود انجام و پس از 21 دوره (راند) مبارزه قهرمان قدیم دنیا که بدون دستکش عنوان و مقام عجیبی پیدا کرده بود مغلوب قهرمانی شد که با دستکش بوکس را آموخته بود.

تاریخچه فن بوکس در ایران

دقیقا معلوم نیست که چه کسی این ورزش را به ایران آورده است ولی به گفته برخی از استادان جوانی پرشور و متهور موسوم به هوارد باسکرویل از آمریکا بسمت مدیریت کالج آمریکائی در رضاییه مامور شد. این جوان با خود مقداری اثاث ورزش و چند دستکش بوکس به ایران آورد. او بعدها با مشروطه‌خواهان ایران همراه شد و در جریان جنگی کشته شد.

سالهایی که صنعت سینمای ایران ترقی کرد جوانان روی پرده سینما این ورزش را دیده و با خود تمرین می‌‌کردند چند نفری هم که در آن سالها به خارج برای تحصیل رفته بودند به این ورزش آشنا شدند. در سالهای 1314 یک نفر مهندس چکسلواکی موسوم به فایت که مامور ایران در کمپانی اشکودا در تهران شده بود وارد ایران شد. فایت یکی از قهرمانان معروف سنگین وزن اروپا بود و چندین سال قهرمان اروپا بود و یک بار هم ماکس شملینگ آلمانی را مغلوب کرده بود. چند نفر از علاقه‌مندان در آن دوران نزد ایشان مشغول به تمرین شدند که آقایان ناطقی (محصل مدرسه نظام) و استوار زنگنه پور از جمله این افراد بودند.

در همین سالها در بعضی از شهرهای ایران جوانان به این ورزش آشنا شدند برای مثال درمشهد منوچهر مهران و حسین بنایی و چند نفر دیگر نزد یک نفر آلمانی مهندس برق به تمرین این فن مشغول بودند.

از سال 1318 که به دستور رضا شاه مسابقات قهرمانی کشور شروع شد تا سال 1324 این ورزش جزء برنامه نبود. علت اصلی نبودن وسائل و مربی و نبودن مقررات لازم بود. بالاخره در سال 1323 این ورزش مورد توجه اداره تربیت بدنی واقع شد و برای اولین دفعه بطور رسمی جزء برنامه مدارس و دانشکده‌ها شد این مسابقه با وسائل آمریکایی‌ها و قضاوت آمریکایی‌ها و «محمد پور» و «عبدالله نادری» انجام شد در خاتمه مسابقه گلدان نقره‌ای جهت یاد بود و قدر دانی از زحمات مربی ورزش آمریکایی توسط رئیس اداره تربیت بدنی (ابوالفضل صدری) به ایشان داده شد. این عمل موجب نهایت نزدیکی روابط ورزشی ما شد چنانچه جوانان ایرانی در اکثر مسابقات با آمریکایی‌ها شرکت نمودند و غالبا هم پیروز می‌‌شدند. یک روز سروان پل دولین به آقای نادری گفتند بد نیست که با دستکش ما و دکتر و مربی ما و به طور کلی با دست خودمان ما را کتک می‌‌زنند. در سال 1324 از طرف اداره تربیت بدنی آقای نادری مامور شدند جهت مسابقات قهرمانی تهران رینگ بوکس تهیه نمایین که قیمت ان هم 150000 ریال بوده است. و طبق نقشه ایکه از آخرین مدل تهیه شده بود ساخته شد. که این رینگ مزبور از طرف را آهن به سازمان تربیت بدنی ایران هدیه شد. در سال 1324 برای اولین بار با کمک اولیای ارتش آمریکایی مقیم ایران و با واگذاری مقدار کافی وسائل و قضاوت و لوازم مورد احتیاج مسابقه دستجات آزاد انجام شد .

بوکس در ایران پس از فعالیتی 34 ساله با پیروزی انقلاب دچار وقفه شد این رشته پس از ده سال بار دیگر راه اندازی شد و بدلیل ابهامات ایجاد شده و عدم تفاوتی که در جامعه بین بوکس حرفه‌ای و آماتور وجود داشت این رشته جایگاه گذشته خود را بدست نیاورد و در این میان مسائل شرعی و برخی اظهارات در این زمینه بر ابهامات افزود و ذهنیت‌های منفی نسبت به بوکس ایجاد کرد.

وزن دستکش

وزن دستکش تا متوسط وزن 8 اونس ؛ متوسط 10 اونس و برای سنگین وزن 12 اونس کمتر نباشد.

محل بوکس

محل بوکس از داخل طناب‌ها 6.10 × 6.10 متر مساوی با 20 ×20 فوت و از خارج 8 × 8 متر مساوی با 26 × 26 فوت می‌‌باشد. گوشه‌ها بایستی بخوبی (در قدیم با پارچه و پنبه)توسط تشکهای مخصوص پوشیده شود. محوطه از چهار طرف توسط 4 طناب پوشیده شده که قطر طنابها یک اینچ و روی آن توسط پارچه نرمی یا لاستیک پوشانده می‌‌شود. فواصل طناب‌ها از کف محوطه به ترتیب 30 , 60 , 90 , 120 سانتی متر می‌‌باشد. کف محوطه بوکس بایستی با تشک به ضخامت 5 سانتی متر و روی تشک را نیز با برزنت محکم پوشیده شده و توسط طناب به کف محوطه بسته می‌‌شود.

اوزان مسابقه

اوزان در مسابقات آماتور هشت کلاس با اوزان زیرین مورد نظر است 48ؤ51و54و57و60و64و68و75و81و85و91و+91

وسایل مورد نیاز: از قبیل بطری آب و حوله و اسفنج و نظایر آنها لازم است که از طرف باشگاه مربوطه تأمین می‌‌شود.

نکاتی در مورد امتیازات مسابقه

1- تعداد ضربات – ضرباتی که مطابق قانون و بدون دفاع به هدف اصابت نماید 2- . 3- حمله و روش صحیح بوکس لازم است کاملاً مورد نظر باشد. 4- ضربات خطا و غیر فنی حساب نمی‌شود 5- در موقعی که داور وسط خطا را دیده و تذکر می‌‌دهد در صورتي كه از سه بار بيشتر تكرار شود امتیاز کسر شود توسط داورها ضربات صحیح بایستی با مشت بسته و با سطح جلو چهار انگشت و يا چهار بند دست زده شود. محل صحیح ضربات جلوی صورت و طرفین آن , جلوی بدن بالاتر از کمربند و طرفین ضربه زده شود , روی ساعد و بازو و دستکش امتیاز نخواهد داشت. نسبت به اتفاقات آنی تصمیم داور وسط قطعی است و در غیر این صورت کمیته مسابقات تصمیم لازم را می‌‌گیرد.

پيكارهاي قهرماني كاراته شوبوكان كشور در قم برگزار می شود

رئيس انجمن جهاني شيتوريو شوبوكان كاراته از برگزاري پيكارهاي قهرماني كشور اين سبك در قم خبر داد.

به گزارش فردونیوز ،حسن بهزادي ، اظهار داشت: اين نهمين دوره پيكارهاي كاراته سبك شيتوريو شوبوكان قهرماني كشور است كه از صبح روز پنج‌شنبه ششم مرداد ماه به ميزباني قم با حضور مدعيان برگزار ميشود.
وي ادامه داد: سبك شيتوريو شوبوكان كاراته دو ايران نهمين دوره مسابقات قهرماني كشور خود را با عنوان جام سردار رشيد اسلام شهيد حاج اكبر خاني مربي و پيشكسوت كاراته به مدت دو روز در شهر مقدس قم برگزار مي‌كند.
رئيس انجمن جهاني شيتوريو شوبوكان كاراته كشور افزود: اين دوره از پيكارها از صبح فردا در سالن 2 هزار نفري مجموعه ورزشي شهيد حيدريان قم با رقابت كاراته‌‌كاهاي پنج رده سني در اوزان مختلف برگزار مي‌شود تا قهرمانان هر وزن در هر رده سني مشخص شوند.
وي عنوان داشت: كاراته‌كاهاي شركت‌كننده در مسابقات كاراته سبك شيتوريو شوبوكان قهرماني كشور در پنج رده سني نونهالان، نوجوانان، جوانان، اميد و بزرگسالان در دو رشته كاتا و كوميته به صورت انفرادي و تيمي به رقابت مي‌پردازند.
بهزادي ابراز داشت: مسابقات رده سني نونهالان ويژه متولدين اول فروردين ماه سال 1380 به بالا و در پنج وزن برگزار مي‌شود، ضمن اينكه كاراته‌كاهاي شركت‌كننده در مسابقات رده سني نوجوانان به شرط اينكه متولد نيمه دوم سال 1377 باشند در هشت وزن پيكار مي‌كنند.
وي عنوان كرد: اين در حالي است كه رقابت‌هاي كاراته سبك شيتوريو شوبوكان قهرماني كشور در قم در رده سني جوانان گروه اول ويژه متولدين سال هاي 1375 و1376 و در گروه دوم ويژه متولدين سال‌هاي 1373 و 1374 و هر كدام در پنج وزن براي كسب مقام هاي برتر مسابقه مي‌دهند.
رئيس انجمن جهاني شيتوريو شوبوكان كاراته كشور اظهار داشت: مسابقات رده‌هاي سني اميد و بزرگسالان نيز ويژه كاراته‌كاهاي داراي 18 سال سن يعني متولدين سال 1372 برگزار مي‌شود و شركت‌كنندگان در اين دو رده سني در شش وزن به رقابت مي‌پردازند.
وي خاطرنشان كرد: مسابقات اين دوره در دو رده سني اميد و بزرگسالان به صورت تيمي چهار نفره يعني به روش مسابقات قهرماني كشور برگزار مي‌شود و شركت‌كنندگان از هر استان مي‌توانند 2 يا 3 تيم در اين دوره شركت دهند.
بهزادي تصريح كرد: با اين حال در بخش كاتا هر استان تنها مي‌تواند يك تيم و دو نفر كاتارو در مسابقات شركت دهد، ضمن اينكه استفاده از لثه، ساق بند، دستكش، كمربند آبي و قرمز براي تمام شركت كنندگان در اين رقابت ها الزامي است.
وي عنوان داشت: براي شركت‌كنندگان در اين دوره از پيكارهاي كاراته سبك شيتوريو شوبوكان قهرماني كشور مبالغي به عنوان ورودي نيز در نظر گرفته شده است كه آن را به هيئت‌هاي استان‌ها اعلام كرده‌ايم و اميدواريم رقابتي در سطح بسيار بالا را در قم شاهد باشيم.

کیوکوشین

رش به: ناوبری، جستجو

ورودی هنبو در ژاپن

کیوکوشین کای یکی از سبک‌های کاراته است. این رشته توسط ماسوتاتسو اویاما (۱۹۹۴-۱۹۲۳) رزمی کار کره‌ای الاصل بنیان نهاده شد.^{[نیازمند منبع]} معنای اصلی کاراته به معنی مبارزه کردن با دست خالی در مقابل هر سلاحی است.

این رشته از عناصر مختلفی نشأت گرفته که شامل تجریبات اویاما و تکنیک‌های دیگر سبک‌های کاراته بوجود آمده است. کیوکوشین کای از سه لغت کیوکو ((بالاترین، نهایت)) شین ((حقیقت، روح)) و کای ((گروه و انجمن)) ترکیب شده‌است.

این رشته در ابتدا اویاماریو و اویاما کاراته جوجیتسو نیز نامیده می‌شد. تاکید این سبک روی مبارزه واقعی از راه نزدیک است. در کیوکوشین کای برای کاستن مقاومت حریف از تکنیک‌هایی بطور متوالی استفاده می‌شود.

این سبک تأکید زیادی بر روی تمرینات تنفسی و استقامتی دارد. از اینرو هنرجوی کیوکوشین بعد از سالها تمرینات مکرر دارای اندامی ورزیده می‌گردد. در سبک کیوکوشین تکیه اصلی بر حفظ سلامتی توام جسمی و روحی است، و در مبارزات کیوکوشین و اساسا در فلسفه آن پیروزی به هر قیمتی بر حریف مقابل معنایی ندارد.

در فلسفه متعالی کیوکوشین هدف غائی تناوری جسم برای رسیدن به مکارم عالیه اخلاقی است و به هیچ روی خشونت در سبک کیوکوشین جایگاهی ندارد چرا که اساسا خشونت و کیوکوشن در تقابلند نه در تعامل. کیو کوشین نه تنها خشن نیست بلکه سعی در پرورش روحیه لطافت، افتادگی، و بزرگ منشی را در هنرجو دارد.

هونبوی کیوکوشین کای در توکیو.

دوجوی مرکزی این سبک (همانند دیگر رشته‌های ورزشی ژاپن) هونبو نام دارد و در سال ۱۹۶۱ توسط اویاما در توکیو بنیان نهاده شد. بعد از فوت اویاما افراد زیادی مدعی رهبری سازمان فدراسیون شدند.

سوگندنامه کیوکوشین

ما جسم و دل خود را پرورش میدهیم تا روحی استوار و نامتزلزل داشته باشیم

راه راستین مبارزه را می پیمائیم تا همواره حواس و روح خود را آماده نگه داریم

با قدرتی راستین می کوشیم تا روح فروتني را در خود بوجود آوریم

ما نهایت فروتنی را رعایت خواهیم کرد

به درجات بالا تر از خود احترام می گذاریم

از خشونت مي پرهیزیم

ماهمواره به یاد پروردگار توانائیم و هر گز موهبت انسان بودن را فراموش نخواهیم کرد.

همواره به عقل و قدرت می اندیشیم و خواستهای دیگر را از خود می رانیم

تا جان در بدن داریم ضوابط مربوط به کیوکوشین كاراته را رعایت خواهیم کرد و می کوشیم تا به هدف واقعی دست یابیم.^[۱]

کمربندها

در کیوکوشین کاراته مراتب و رنگ کمربند های دارای فلسفه خاصی است که به ترتیب پس از کمر بند سفید عبارت است از:

نارنجی : آغاز طلوع خورشید کیوکوشین کاراته

آبی : ورزشکار احساس می کند که در آسمان است و احساس غرور خاصی دارد

زرد : شروع تابش آفتاب کیوکوشین کاراته به روح و جسم کاراته کا

سبز : آغاز رویش و جوانه زدن

قهوه ای : در این مرحله ورزشکار سر به زیرتر و خاکی تر از قبل شده

مشکی : آغاز تاریکی و اینکه ورزشکار متوجه می شود چیز زیادی از کاراته نمی داند و در ابتدای راه است.^[۲]

پایین

موکیو

سفید

کیو ده

نارنجی

کیو نه

نارنجی

کیو هشت

آبی

کیو هفت

آبی

کیو شش

زرد

کیو پنج

زرد

کیو چهار

سبز

کیو سه

سبز

کیو دو

قهوه ای

کیو یک

قهوه ای

دان یک

مشکی

دان دو

مشکی

دان سه

مشکی

دان چهار

مشکی

دان پنج

مشکی

دان شش

مشکی

دان هفت

مشکی

دان هشت

مشکی

دان نه

مشکی

دان ده

مشکی

بالا

موي تاي

( موي تاي ) يکي از کار آمد ترين هنرهاي رزمي و روش دفاع از خود است که در آن به بهترين شکل از ضربه هاي مشت ، آرنج ، و زانو و پا استفاده مي شود . موي تاي يا به بياني ديگر ( بوکس تايلندي ) که در که در زبان انگليسي تاي بوکسينگ  ناميده مي شود ، هنر رزمي و ملي کشور تايلند است و به عنوان بخش ضروري فرهنگ مردم تايلند از دوران کهن بر جاي مانده است و قدمت آن با تاريخچه قوم ( تاي ) آميخته شده است . قرنها پيش ، قبيله اي به نام ( تاي ) از سلطنت پادشاهي تاي مونگ يا تاي موآنگ قبل از دوره بودا در سرزمين حاصل خيزي که در دو سمت رود ( هوانگ هو ) و رود ( يانگ تسه ) در ( سچوان ) و ( هوپي )در جنوب چين قرار داشت ، سکني گزيدند که براي زنده ماندن و حفظ خانواده ، طايفه و ... همواره مي جنگيدند . در آن زمان مردم تاي مورد هجوم قرار گرفتند و به سمت جنوب مهاجرت کردند که در آنجا نيز مورد حمله غير بوميان و وحشيان قرار گرفتند و اموال خود را از دست دادند . اميد به زنده ماندن در چنين شرايطي و احساس نياز به حفاظت از خود، اين قبيله را به فکر انداخت تا همراه اسلحه هاي موجود در آن زمان از قسمت هاي مختلف بدن نيز به عنوان ابزار تدافعي و تهاجمي در نبردهاي تن به تن استفاده نمايند . بعدها ، طوايف ( تاي مونگ ) به صورت يک ملت مستقل با هم متحد گرديدند و در جنوب رودخانه مکونگ با تشکيل سرزميني مستقل براي دفاع از سرزمين و جلوگيري از تاخت و تاز دشمنان هنرهاي دفاعي را ابداع نمودند . روش هاي دفاع از خود و تاکتيک ها و استراتژي ها به شکل سيستماتيکي با سبک هاي ويژه در کتابچه هاي قوانين مبارزه اي چوپاسارت نوشته شده اند و تمام روش هاي مبارزه اي که بر پايه آن ميتوانستند دشمنان خود را از صحنه نبرد بيرون برانند در آن گنجانده شد . چوپاسارت نشان داد که چه گونه مي توان با شمشير ، چاقو ،نيزه، تبر و گرز و کلنگ جنگيد و اين قوانين به کتاب جنگجويان تبديل ، و مرجعي شد براي کساني که ميخواستند مهارتهاي مبارزه را بياموزند و با وجود لحظه ها ، رفته رفته اسلحه هاي طبيعي و خداداي بشر مانند ضربات مشت، آرنج ، زانو و پا که هميشه همراه آدمي است ، جايگزين سلاح هاي واقعي گردد . ساق ها مانند چوبي بلند براي دفاع و ضربه زدن ، بازوها به عنوان شمشيرهاي دوتايي براي دفاع کردن ، مشت ها براي خرد کردن و آرنج ها به عنوان ضربات نيزه ، زانوها همانند گرز براي ضربه زدن و دفاع کردن و پاها نيز به عنوان چاقو و تبر به کار گرفته شدند ، بدين گونه هر قسمت از بدن به عنوان مهارتي در مبارزه ، به يک سلاح تبديل شد و حالا يک هنر رزمي جديد يعني ( موي تاي ) پديد آمد.

تاریخچه ووشو در جهان

ووشو ورزش رزمی ملی چین است که مرکب از دو کلمه "وو"و "شو" به معنی هنر رزم می باشد.

ووشو wushu به هنرهاي رزمي کشور چين گفته مي‌شود که در آن انواع مختلف حرکات براي سلامتي جسم و روح و دفاع شخصي در نظر گرفته شده‌ است.

در چين باستان از هنرهاي رزمي براي دفاع از سرزمين، خود يا خانواده و مقابله با دشمنان و راهزنان و ... استفاده مي ‌شد. ووشو نه تنها يک ورزش سنتي چين، بلکه عناصر فلسفي، اخلاقي، زيباشناسي، پزشکي و نظامي را نيز در بر دارد.

هدف فنون رزمي ووشو ناتوان کردن و زيان رساندن به دشمن است. از اين رو ووشو يکي از شيوه هاي تمريني مهم ارتش هاي چين باستان بوده و حتي امروزه نيز در تمرينات پليس و نيروهاي مسلح ارتش نيز مورد استفاده قرار مي گيرد.

ووشو به عنوان نوعي ورزش، تمام فنون رزمي خود را حفظ کرده، اما به دليل محدوديت هاي قوانين مسابقه، ورزش ووشو بر اصل زيان نرساندن به حريف متکي است. براي نمونه، در مسابقات ساندا محدوديت هايي براي حرکاتي که مي تواند به حريف آسيب برساند، ايجاد شده است.

امروزه ووشو به صورت يک ورزش استاندارد جهاني به مردم جهان ارايه شده ‌است و فقط منحصر به کشور چين نيست و مردم کشورهاي مختلف براي بهره گيري از خواص طبي و شرکت در رقابت هاي قهرماني در اين رشته ورزشي تمرين مي‌کنند.

هنر رزمي ووشو در مسابقات در دو بخش تالو و ساندا  ارائه مي‌شود:

زمينه تالو (اجراي فرم هاي سنتي چيني به صورت زيبا به همراه حرکات آکروباتيک)

زمينه ساندا (مبارزه آزاد بر روي سکو با استفاده از دستان و پاها و زيرگيري)

توسعه ووشو در سلسله هاي مينگ (1368-1644 ميلادي ) و چينگ (1636-1912ميلادي ) به اوج خود رسيد. در اين زمان، ووشو به شاخه هاي گوناگون مانند چان چوان، نان چوان و تاي چي تقسيم شد.

در زمان جمهوري چين (1912-1949م.) ووشو به نوعي ورزش تبديل شد و باشگاه هاي تخصصي بسياري در زمينه ورزش ووشو ايجاد شد.

پس از مطرح شدن ووشو در بعد مسابقاتی، اولین انجمن رسمی آن در سال 1920 در کشور چین تاسیس شد و دست اندرکاران امور شدیداً به ترویج مسابقات در سطوح مختلف پرداخته و سرمایه های انسانی و مالی فراوان را در این راه به خدمت گرفتند که بر اثر همین کوشش ها از سال 1932 گردهمایی های ملی آغاز و در سال 1933 ووشو رسما به لیست مسابقات و بازیهای ملی وارد شد.

اولین مسابقات ملی ووشو در سال 1935 برگزار شد و متعاقباً در سال1936 معرفی آن در سطح بین المللی، یک تیم 9 نفره از قهرمانان ووشو در جریان المپیک برلین حرکاتی را به نمایش گذاشته که بسیار مورد توجه و تشویق حضار قرار گرفت. آنگاه پس از چندین سال مطالعه، تحقیقات و پژوهش در سال 1958 بدلیل استقبال شدید مردم از مسابقات مقررات و قوانین کاملی توسط سازمان تربیت بدنی چین وضع شد که با تلاش دیگر اساتید و قهرمانان این رشته در سطوح جهانی با حضور 14 کشور در سال 1987 اولین مسابقه قهرمانی ووشو آسیا در ژاپن برگزار گردیده و نیز همان سال WFA یا فدراسیون ووشو آسیا تشکیل شد. در حال حاضر 38 کشور عضو این فدراسیون آسیایی می باشند. در همین حال در رقابتهای اروپا، آمریکا و فدراسیونهای مربوطه تشکیل و پس از کوشش های فراوان در سال 1990 ووشو به عنوان یکی از رشته های رسمی در بازیهای آسیایی وارد گردید. سپس با تشکیل فدراسیون بین الملی ووشوIWUF در سال1990 اولین دوره مسابقات  ووشو قهرمانی جهان با حضور 36 کشور در سال 1991در چین برگزار و متعاقباً دومین دوره آن نیز در سال 1993 در کشور مالزی به انجام رسید و همچنین کشور آمریکا نیز بعنوان محل برگزاری سومین دوره مسابقات جهانی ووشو در سال 1995 برگزیده شد.

روحانی کونگ فو(کونگ فو پنج حیوان)

 

روحانی کونگ فو ( كونگ فوی روحانی )از شاهکارهای هنری و بی مانندی است که اندیشه شكل گیری آن از اواخر دهه شصت  و اوایل هفتاد  توسط جو شی دای کونگ : کوروش روحانی نسب ( از اساتید متخصص و محقق در هنرهای رزمی جهان ) با بهره گیری از مطالعات ، تجربیات و تحقیقات موشکافانه بی وقفه در طول سالیان گذشته در هنرهای رزمی جهان و با این اندیشه كه شیوه های نبرد ، استراتژی و تاكتیكهای جنگی تن به تن و ارتشها و لشگرها خود یك علم است و درحقیقت علومی كه شامل زیر مجموعه های فراوانی است و به شكل اصولی تر و اساسی تر از ایران به شكلی برتر بر خواسته كه رعایت اصول اخلاقی و انسانی نبرد و جنگ همچون : جوانمردی ، رشادت ، ایثار ، ترحم و عطوفت و مهربانی بر غیر نظامیان ( كودكان و زنان و پیر سالان ) ، مهربانی با اسراء و هزار یك خصوصیت و وصف دیگر همچون نیز نبرد بدون خونریزی و درگیری جز خاصه فرماندهان ، پهلوانان ، دلاوران و جنگجویان نامی تاریخ ایران زمین از عهد باستان بوده و همچنین بر اساس فرمولهای نرم و سخت حاکم بر طبیعت و موجود در هستی با قابلیت ها و کارایی  در حوزه بلند و کوتاه طراحی و پایه ریزی و در چند فرمول اصلی كه سه  فرمول بصورت شیوه های سخت ، نرم ، نرم و سخت ( بیرونی و درونی ) و مابقی فرمول ها به روش خاص دیگری تعبیه گردیده است . جو شی دای کونگ کوروش روحانی نسب طی سالیان گذشته تجربیات و تحقیقات خود را با ارائه مقالات بی شماری در نشریات کشور برای جوانان و علاقه مندان حال و آینده به یادگار گمارده تا راهگشای آنان باشد . این شیوه های رزم  ، بر اساس قابلیتهای منحصر بفرد ویژه مردم ایران زمین از گذشته تا حال خلق گردیده که در اینجا نیازی نیست به تاریخ شیوه های نظامی و جنگاوری و دلاوران این سرزمین و رشادتهای آنها اشاره نمود زیرا هر فردی در دوران تحصیل مقدماتی ابتدایی با تاریخ ایران همیشه سربلند آشنایی مختصری خواهد یافت که همانند سایر  ملل سرزمینها کره خاکی شاهد سربلندی ها و سقوط های فراوانی بر اساس کشمکشهای داخلی و خارجی بوده است . در فراگیری فرمولها و شیوه های رزمی روحانی كونگ فو ، شما یك شبه استاد نخواهید شد، اما آنها رفلكس بدنى و آمادگى شما را براى مغلوب ساختن یك حریف پرورش و به رشد درونی شما یاری خواهد رساند

روایتی دیگر تاریخچه تکواندو

تكواندو ورزشي است كه منشاُ ومبداُشكل گيري آن كشوركره جنوبي (‌ايالت منچوري سابق)‌ ميباشد . اين كشوردرميان كشورهاي چين وژاپن قرارگرفته وازنظر سوق الجيشي داراي موقعيت خاصي بود كه همواره برسرتصاحب آن مابين اين كشورها درگيري شديدصورت ميپذيرفت ومردم كره با حس ميهن پرستي همواره براي استقلال كشورخودباهر وسيله ممكن به دفاع از تجاوز ، تجاوزگران به سرزمين خود مي پرداختند كه يكي از بهترين روشهاي دفاعي آنان استفاده ازفنون تكواندو بودكه درآن برهه اززمان با نامهاي هوارانگ دو –تكيون و…… ناميده مي شد .

پس از اتحادقومهاي مختلف برعليه تجاوزگران وپيروزي آنان درجنگ وتشكيل يك حكومت واحد دركشور نام كشور ازمنچوري بنام كره كه اين نام الهام گرفته شده ازقوم كوريو كه هسته مركزي اتحاد اقوام كره بود گرفته شده بود ،تغيير پيدا نمود. درهمين زمان نيز ورزش رزمي كره بنام تكواندوثبت گرديد( 15 آگوست 1945 ميلادي ) ومسئولان آن ضمن تدوين قوانين ومقررات آموزشي واداري اين ورزش دركره شروع به فعاليت جهت گسترش آن درديگركشورهاي جهان شدند ونتيجه آن پس ازگذشت حدود شصت سال تلاش مستمر،حضورورزش تكواندوبعنوان يك ورزش مدرن امروزي دربزرگترين ميادين ورزشي جهان اعم ازتورنمنت هاي بين المللي – قهرماني قاره اي (آسيا – اقيانوسيه – اروپا – آمريكا – آفريقا )‌ قهرماني جام جهاني – قهرماني جهان (‌ازسال 1973)‌وازسال 2000 نيزبعنوان يك رشته رزمي رسمي وازبزرگترين ومعتبرترين ميادين ورزشي جهان يعني المپيك گرديد كه دراين اولين المپيك (سال 2000) كشور عزيزمان ايران با دوسهميه بازيكن منتخب شده ازسوي فدراسيون جهاني بنام هادي ساعي ومجيد افلاكي وسرمربي تيمهاي ملي حسن ذوالقدري شركت نموده ودروزن پنجم هادي ساعي با تمام مشكلات سياسي واداري موجود كه اثرگذار درنتابج مسابقات بين المللي ميباشدموفق به كسب يك مدال برنز ارزشمندازالمپيك گرديد .

درسال 1349 (مطابق 1970 ميلادي )‌با مطالعاتي كه درسيستم نظامي كشورجهت تقويت وتربيت نيروهاي تخصصي وويژه ارتش انجام گرديد تكواندو با توجه به مهارت خاص فيزيكي وچابكي وكاربردهاي فني آن مورد توجه مسئولان وقت قرار گرفته وبعنوان يك درس اصلي آموزشي نيروهاي ويژه چترباز (‌تيپ نوحه )‌ تعيين گرديد .جهت آموزش آن نيزاساتيد اين ورزش (كيم سورين – كيم يانگ هونگ )‌ازكشوركره دعوت شده واين اساتيد آموزش فشرده وسخت آنرا درپرسنل منتخب نيروهاي مخصوص شروع نمودند كه پس از اتمام اين دوره فارغ التحصيلان آن اساتيدوپيشكسوتان حاضر: استادمحمداسماعيل آذرپاد - استاد داودارجمند – استاد كاظم رضايي – استادسليمان علي نسب – استاد شيراسب واستادان زنده ياد، شادروان حسن زرشكي – شادروان قاسم نقيب زاده – شادروان منصور فكوري وديگر فارغ التحصيلان بودند واز سال 1350 توسط همين اساتيد آموزش آن درباشگاههاي تهران دخانيات – كيان – نيكنام و……… به ميان ورزشكاران علاقه مند به ورزشهاي رزمي برده شد وپس ازحدود بيست وسه سال آموزش وتلاش حاصل آن تعداد كثيري مربي وداور وقهرمان توسط اين اساتيد وشاگردان اوليه وثانويه آنان درسراسركشورميباشد .

فدراسيون تكواندو ازسال 1363 مستقلاً به رياست آقاي سيدمصطفي صفوي تشكيل يافته وپس از تكميل بافت اداري وتشكيلاتي ، بمنظور يكپارچگي در امرآموزش ازيكي از اساتيد كره بنام شين چال كانگ دعوت بعمل آورده ونسبت به برگزاري كلاس آموزش مربيگري رسمي اقدام نمود . اين استاد چندسال نيز رهبري تيمهاي ملي را بعهده گرفت واكنون بعنوان رئيس كميته فني فدراسيون با فدراسيون همكاري مينمايد وهرساله نيز سميناربين المللي هماهنگي مربيان كشور را برگزار وآزمون بين المللي درجات كمربند را برعهده داردكه خدمات اين استاد به تكواندوكاران ايران كاملاً مشهود ميباشد. درسال 1369پس ازآقاي صفوي رياست فدراسيون بعهدة آقاي محمد قمي نماينده محترم مجلس سپرده شدودرسال 1373نيز مجدداً آقاي صفوي برياست فدراسيون رسيده كه بعد ازايشان درسال 1375آقاي مختار كلانتري عهده دار رياست فدراسيون گرديدند كه درتمامي اين دورانها موفقيت هاي بيشماري درتمامي ابعاد بخصوص مسابقات قهرماني بين المللي وتورنمنت هاي معتبر تيم ملي گرديد وازسال 1379 پس ازتغييرات درروش انتصابي رؤساي فدراسيونها وهيئتها درسازمان تربيت بدني وتبديل آن به سيستم انتخابي وتدوين آئين نامه آن ازسال 1379 آقاي سيدمحمدپولادگربا اخذ38 راُي از41 راُي قانوني برياست فدراسيون انتخاب ومشغول به فعاليت گرديده وبا همكاري وبكارگيري اساتيد خوب كشور دربرنامه ريزي هاي صحيح ومورد نياز وبا استفاده ازامكانات وپشتيباني هاي سازمان تربيت بدني در زمينه اخذ مقامهاي قهرماني ونائب قهرماني جهان ومقامهاي مكتسبه درديگر ميادين بين المللي وهمچنين تربيت مربيان وداوران بين المللي جايگاه خاصي را نزدكشورهاي ديگربدست آورده است.

تكواندو درايران درحال حاضر يكي از بهترين ورزشهاي مورد نظر خانواده ها وتمام جامعه گرديده ويكي از ورزشهاي طراز اول سازمان تربيت بدني ازنظراداري وتشكيلاتي فدراسيون وهيئتهاي استانها وازورزشهائي ميباشد كه ازنظر كسب مدالهاي رنگين طلايي ونقره اي وبرنز ازميادين مهم قهرماني جهاني – جام جهاني – تورنمنت هاي بين المللي دررده هاي سني نوجوانان – جوانان بزرگسالان ومقامهاي نخست ونايب قهرماني ورده بندي هاي تيمي درجهان مورد توجه خاص مسئولان ورزشي ومسئولان سياسي كشور ميباشد .

آموزش تكواندو از بدو شروع درايران (‌1350 )‌ تا به امروز مبتني برآخرين اصول وسيستم جهاني بوده ودرطول ساليان با استفاده ازتجارب بين المللي وكشوري هرساله نسبت به بهبود روشهاي آموزشي تلاش نموده است وامروز شاهد آن هستيم كه آخرين متدهاي آموزشي اعم از مربيگري – داوري – مبارزه دركشور مبتني بر اصول انسان سازي متعادل براساس احكام اسلامي آموزش داده ميشود وفدراسيون بعنوان منبع رسمي وقانوني دركشور وهيئتها ي استانها بعنوان نمايندگان فدراسيون كليه امور اين رشته ورزش را تحت پوشش قرار داده اند ووجود همين قوانين ومقررات ورعايت ونظارت برروند حركتي واجرايي آن توسط مسئولان مربوطه حاصلش اخذ تجارب واصلاح وبهبود روشها ميباشد كه نتيجه آن پيروزي قهرمانان ارزشمند تيم هاي ملي درميادين مسابقات مختلف اعم از قهرماني كشوروليگ كشوري وليگ استان – دركليه رده هاي سني وبه اهتزاز درآوردن پرچم وترنم سرود كشورمان دركليه ميادين مسابقات بين المللي ميباشيم واين پيشرفت چنان مورد توجه كشورهاي ديگر قرار گرفته است كه اساتيدي ازكشوربراي آموزش با درخواست رسمي فدراسيونهاي كشورهاي مختلف به آن كشورها اعزام گريده اند وازقهرمانان تيمهاي ملي كشورهم براي كسب تجربه دعوت بعمل ميآورند.(مرتضي كريمي درلبنان –اصغررحيمي دركشوركويت – رضا مهماندوست درچين تايپه –حسن زاهدي كشوربلغارستان)

اميداست با به مددالهي وباحسن نيت وهمت مربيان وبرنامه ريزي صحيح مسئولان وتلاش پرفروغ همة قهرمانان همواره شاهدپيروزي هاي پي درپي درتمام ميادين جهاني براي كشورعزيزمان ايران هميشه سربلند باشيم

تکواندو

تاریخچه تکواندو:

تکواندو یک هنر رزمی کره ای و یکی از ورزشهای المپیکی است. این رشته دارای بیشترین تعداد ورزشکار درمیان هنرهای رزمی در سراسر دنیا ست.

فنون تکواندو از ورزشهای سنتی تاریخ کره استخراج و پس از جنگ جهانی دوم با تلاش مستمر اساتید هنرهای رزمی کره جنوبی در قالب یک ورزش رزمی مدرن به دنیای هنرهای رزمی عرضه شده است.

اگرچه این ورزش تأثیراتی از کاراته پذیرفته و شباهتهایی نیز با برخی سبک های جنوبی کونگ فو در آن به چشم می خورد، اما استیل خاص این رشته دفاعی که متکی بر ضربات پا با حداکثر قدرت است و بر حفظ فاصله فیزیکی با دشمن و طراحی فنون برای دور کردن مهاجم تاکید دارد، آن را از تمام سبک های رزمی موجود متمایز می کند.

 قدمت این رشته به گواهی دیوارنگاره ها و نقاشی های به جا مانده در مقبره های «کاگجوچونگ» و «مویونگ چانگ» در کره شمالی (منچوری غربی) به 20 قرن پیش می رسد.- دریکی از این تصاویر مردی در حال اجرای یک فن دفاع با دست ترسیم شده که کاملاً مشابه ضربه اول گول ماگی (دفاع بالا) در تکواندو است.- همین موجب شده تا تکواندو تاریخی کهن تر از سایر ورزشهای مرسوم در شرق آسیا مانند کاراته و کونگ فو داشته باشد.

 شواهد قابل اعتمادی وجود دارد که شکل امروزین تکواندو از رشته های رزمی «سوباک» و «تکوان» که در دوران حکومت سلسله گوجوریو (37 ق.م تا 668 م) در شمال کره تمرین می شده، اقتباس شده است. در این دوران اهمیت زیادی به توانائیهای جنگی داده می شد و مسابقات منظمی برگزار می شد، شامل؛ رقص با شمشیر، تیراندازی، نبرد تن به تن، مبارزه ای که در آن دو نفر با شکستن یخ روی دریاچه وارد آب سرد شده وبه مبارزه می پرداختند.

 

در دوران پادشاهی سیلا (57 م تا 935 م) که بر بخش های جنوبی شبه جزیره کره حکم می راند نیز توجه خاصی معطوف هنرهای رزمی بود. در این حکومت سازمانی نظامی، آموزشی،اجتماعی به نام «هوارانگ دو» وجود داشت، آموزش انواع هنرهای رزمی به ویژه سوباک نیز از جمله فعالیت های این سازمان بود.

 اگرچه در این دوران هوارانگ دو فنون گلاویزی و ضربات دست فراوانی را وارد سوباک کرد، اما پس از آن میل چندانی به تمرین این نوع فنون در کره وجود نداشت و این رشته به شکل اولیه آن که بر مبنای ضربه زدن و جلوگیری از نزدیک شدن دشمن استوار بود، ادامه یافت. تکنیک های گلاویزی سوباک که «یوسول» نامیده می شد، بعدها با ورود به ژاپن پایه گذار ورزش «جودو» شد.

 تمرین هنرهای رزمی در زمان امپراتوری قدرتمند «کوریو» (935 تا 1392) نیز رواج زیادی داشت، در جشن های سالانه گوناگونی که در این سلسله بر گزار می شد، علاوه بر ورزشهای رزمی به مسابقات کشتی و چوگان نیز بهای زیادی داده می شد.

 روی کار آمدن سلسله یی (1392 تا1910) که مبتنی بر تفکرات ایدئالیستی، رواج بودیسم و زدودن افکار کنفوسیوس از این کشور بود، کاهش نقش نظامیان در حکومت را نیز در پی داشت. این وضعیت اگرچه از رونق هنرهای رزمی کاست، اما تکامل این فنون تا هنگام اشغال کره توسط ژاپن در 1910 ادامه داشت.

 در دوران حکومت استعماری ژاپن هنرهای رزمی بومی کره نیز مانند دیگر مظاهر فرهنگی این کشور با ممنوعیت مواجه شد، ژاپنی ها مدارس کاراته را در این کشور تأسیس و آموزش آن را جایگزین تکواندو کردند.

آموزش هنرهای رزمی کره ای در این دوران به طور مخفیانه در مناطق کوهستانی صعب العبور توسط گروه های کوچک ادامه داشت.

تکواندو مدرن(تاپ تکواندو )

پس از پایان جنگ و آزادی کره ورزشهای رزمی سنتی این کشور تا حد زیادی با رشته های ژاپنی همانند کاراته، کندو و جودو آمیخته شده بود، در عین حال بسیاری از رزمی کاران کره هم با آموختن هنرهای رزمی چینی آن ها را وارد کره کرده بودند. در آن زمان بیشتر اصطلاح های «تانگ سو دو» و «کونگ سو دو» برای نام گذاری ورزشی که بعدها به تکواندو معروف شد، به کار می رفت.

 تلاش برای بازسازی تکواندو و بازگرداندن آن به حالت اصلی خود در نهایت منجر به تبدیل این رشته به ورزش ملی کره و محبوبترین سبک رزمی در سراسر دنیا شد:

 1961 - «انجمن تا سو دو» تأسیس شد. هدف این نهاد ایجاد یگانگی در هنرهای رزمی کره ای بود.

1962 – تکواندو به عنوان یک بازی رسمی به چهل و سومین دوره بازیهای ملی کره جنوبی وارد شد.

1965 - «انجمن تا سو دو» به«انجمن تکواندو» تغییر نام داد.

1972 - «کوکی وان» تأسیس شد. این باشگاه تا امروز بالاترین مرجع فنی تکواندو بوده است.

1973 – تأسیس «فدراسیون جهانی تکواندو» ( WTF )

1973 – برگزاری نخستین دوره بازیهای جهانی این رشته در کره با شرکت 200 ورزشکار از 19 کشور. آمریکا، تایوان و مکزیک در جدول رده بندی پس از کره قرار گرفتند.

1976 – شورای بین المللی ورزشهای نظامی «سیزم» تکواندو را به عنوان یکی از بازی های خود پذیرفت.

1983 – کمیته بین المللی المپیک «فدراسیون جهانی تکواندو» را به عنوان یکی از اعضای خود اعلام کرد.

1986 – برگزاری تکواندو به عنوان یک بازی نمایشی در بازیهای آسیائی سئول.

1988 – برگزاری تکواندو به عنوان یک بازی نمایشی در المپیک سئول.

1994 – تکواندو به عنوان یک رشته رسمی در بازیهای آسیائی هیروشیما برگزار شد.

2000 - تکواندو به عنوان یک رشته رسمی در المپیک سیدنی برگزار شد.

اولین بار به صورت رسمی در اواسط دهه 1950 گروهی از نظامیان کره‌ای با هم تصمیم گرفتند این ورزش را که آمیزه‌ای از حرکات آزاد دست و ضربات پا است سازماندهی کنند که پس از آن به تکواندو معروف شد که به سرعت در طول 30 سال اخیر به یکی از موثرترین و کاربردی‌ترین شیوه‌های دفاع شخصی بدون استفاده از سلاح سرد و گرم تبدیل شد، و امروزه بسیاری از ما به راحتی آن را در طی دوره‌های کوتاه مدت آموزشی فرامی گیریم.

 این ورزش در ایران، امریکا و اروپا نیز هواداران خود را دارد و در میان امریکاییها و بویژه سیاهپوستان بسیار طرفدار دارد و مانند سایر رشته‌های ورزشی در کوتاهترین زمان ممکن جای خود را درمیان آنها پیدا کرده است.

---

جودو

جودو

 

هنر رزمی جودو که بر خاسته از ژاپن است جزء هنر های رزمی مثل کاراته ، تکواندو و کونگ فو می باشد با این وجود بسیار متفاوت از سایر هنرهای رزمی می باشد چرا که در آن مشت زدن و لگد زدن در مسابقات ممنوع است .

جودو هنری رزمی است که اساسا گلاویز شدن در آن زیاد بوده و هدف آن زمین زدن ، گیر انداختن ، مهار کردن و حتی از کار انداختن بازوان حریف می باشد به گونه ای که منتهی به تسلیم شدن وی شود . تاکید اصلی جودو روی توانایی به کار بردن نیروی حریف می باشد به گونه ای که منتهی به تسلیم شدن وی شود . جودو تنها یک مبارزه فیزیکی نمی باشد بلکه یک مبارزه فکری نیز هست بدین گونه که یک جودو کار موفق باید قادر باشد حرکات حریف را از قبل پیش بینی کرده و با عکس العمل خود پاسخ مناسبی به آن بدهد .

ابسیاری از افراد جودو را از سنین خردسالی و در سنین 5 یا 6 سالگی شروع می کنند و برخی این هنر را تا سنین بالا و در حدود سنین 60 یا 70 سالگی ادامه می دهند . جودو باعث بهبود سطح آمادگی عمومی بدن همراه با افزایش قدرت بدنی می شود . در برخی افراد جودو باعث به وجود آمدن حس اعتماد به نفس ، نظمی درونی و خویشتن داری می شود که همگی آنها مهارت های لازم در زندگی می باشند . پدر و مادر ها اغلب این ورزش را دوست دارند چرا که این ورزش به کودکان آنها انضباط و احترام می آموزد . این ورزش علاوه بر اینکه باعث حفظ آمادگی و آراستگی هنر آموزش می شود مهارت های دفاع انفرادی خارق العاده ای را نیز به همراه دارد .
مسابقات جودو برای کسانیکه مایل به مبارزه هستند هر هفته در سطح محلی ، منطقه ای ، کشوری و بین المللی برگزار می شود . جودو ، ورزشی است که تغییرات در آن وجود ندارد یعنی اینکه تمرینات و مبارزه به این ورزش در همه نقاط دنیا به یک طریق صورت می گیرد .
جودو اولین هنر رزمی بود که به دلیل شهرت جهانی آن برای اولین بار در المپیک توکیو در سال 1964 وارد بازیهای المپیک شد . در حال حاضر در حدود 175 کشور در این رقابت ورزشی حضور دارند و این امر باعث شده تا این ورزش در بازیهای المپیک تبدیل به دومین ورزش جنجال بر انگیز شود .

 

---

تاریخچه جودو

 

منشا جودو از هنر رزمی جوجیتسو می باشد . لغت جوجیتسو در قرن 16 میلادی در ژاپن به وجود آمد . این کلمه به همه هنرهای رزمی که با دست خالی انجام می گرفت اطلاق می شد . جودو قبل از آنکه در المپیک سال 1964 به عنوان یک رشته ورزشی پذیرفته شود سیستمی از دفاع شخصی بود که توسط جیگوروکانو بنیانگذاری شده بود .
جودو ریشه در هنرهای رزمی سامورایی دارد که با دست خالی مبارزه می کردند و بر اساس دست به یقه شدن می باشد .
در ژاپن اسم های زیادی برای هنرهای رزمی که بدون وسیله و با دست خالی انجام می گیرد وجود دارد . از میان آنها می توان به توریتی ، واتسو ، یاوارا ، گوگوسوگو ، تایوتسو و کمپو اشاره کرد .
در سال 1882 استاد جوانی به نام جیگوروکانو باشگاهی را برای آموزش هنر رزمی خود به وجود آورد . وی نام این باشگاه ( یا مدرسه ) را باشگاه کودوکان و نام هنر رزمی خود را جودو نامید . همانگونه که جوجیتسو به معنای هنر ملایمت است جودو نیز به معنای روش ملایمت می باشد . آقای کانو می خواست با انتخاب این کلمه نه تنها به شاگردانش هنرهای رزمی عالی را نیز بیاموزد .
هدف ورزش جودو پرتاب کردن ، گیر انداختن ، خفه کردن و قفل مفصل حریف به منظور تسلیم کردن وی می باشد . در این ورزش ضربه مشت و لگد وجود ندارد و همین باعث تمایز این ورزش با بسیاری دیگر از هنرهای رزمی شده است . حتی زمانی که فرد جودو را به عنوان دفاع شخصی فرا می گیرد چگونگی دفع مشت ها ، لگد ها و سلاح ها را با پرتاب کردن ، خفه کردن و قفل های مفاصل می آموزد . این ورزش اگر به درستی تعلیم داده شود یکی از بهترین روش های دفاع شخصی می باشد .
بزرگترین ارزش جودو در تاکید آن روی ملایمت و اعتدال به عنوان یک روش است .
جودو به شخص می آموزد که از درگیری پرهیز کند و به دنبال معتدل ترین راه حل برای همه درگیری ها باشد .

 

---

 

اولین مزیت جودو ایجاد آمادگی جسمانی فوق العاده در فرد است . از این طریق فرد می تواند هم انعطاف پذیری و هم قدرت بدنی خود را بالا ببرد . تمرین فنون مربوط به جودو باعث می شود بدن قوی تر شده و مقاومت دستگاه های قلبی _ عروقی بیشتر گردد .
هنر آموزان جودو می توانند قدرت تمرکز خود را بالا برده و دارای حافظه قوی شوند . این قابلیت ها نه تنها در تمرین جودو تاثیر دارند بلکه در تحصیل و در شغل افراد نیز تاثیر مثبت دارند . هنر آموزان از طریق تعلیم ذهنی جودو یاد می گیرند چگونه در زیر فشار های زندگی آرامش خود را حفظ کنند . این توانایی در همه چیز از رانندگی گرفته تا امتحان و از کسب درآمد گرفته تا ارتقاء سطح زندگی و غیره تاثیر مثبت دارند .

ضروری ترین وسیله برای آموزش جودو تشک جودو می باشد . تشک جودو باید به اندازه کافی ضخیم باشد تا در موقع پرت شدن حریف صدمه ای به وی نرسد . همه فنون جودو را می توان روی تشک انجام داد توجه داشته باشید که هرگز با کفش روی تشک جودو نروید زیرا ممکن است نوک کفش شما بلوک های کوچک تشک را از جا بکند و یا چیزهای دیگر از کف کفش شما به تشک بچسبد در نتیجه پا یا بدن افرادی که روی تشک تمرین می کنند را مجروح سازد .
وسیله دیگری که برای آموزش جودو لازم است جودوگی یا همان لباس جودو است . انواع مختلفی از این لباس ها مورد استفاده قرار می گیرند لباس جودو باید به اندازه کافی ضخیم باشد تا در موقع کشیده شدن پاره نشود . نام ژاکت جودو اوواگی و نام شلوار جودو زوبون است .
جودو کار باید طرف چپ لباس را روی طرف راست آن گذاشته و با کمربند ( ابی ) آن ار محکم کند همان گونه که قبلا گفته شد رنگ کمربند نشان دهنده رتبه جودو کار است . کمربند باید محکم باشد و به آسانی پاره نشود .
همچنین یک ترازوی ماشینی (یا یک باسکول ) در باشگاه جودو مدرن لازم است . هر چند در برابر یک حریف ماهر مهارت بالا ضروری است ولی قدرت بدنی بالا و توسعه یافته حرف اول را در برد و باخت می زند

یه باور غلط در مورد جودو هست که می خوام در موردش حرف بزنم...خیلی ها فکر می کنند توی جودو ضربات مشت و لگد وجود نداره.در صورتی که این حرف 100%اشتباهه....توی جودو ضربات مشت و لگد به تمام نقاط بدن وجود داره اما استفاده از اونها توی مسابقات ممنوعه.چون استفاده ازس خطرناکه.حتی یک سری تکنیک ها مثا کانی باسامی یا قیچی با اینکه مشت و لگد هم نیست اما زدنش توی مسابقه ممنوعه.چون باعث شکستن هر دو زانوی حریف میشه.یکی دیگه از این تکنیک ها جوجی کاتامه پرنده هست .چون قالبا زننده تکنیکی نمی تونه این حرکت رو کنترلی انجام بده و باعث شکستن گردن حریف می شه

سین سی: استاد جودو
دوجو: زمین جودو
یوکه: کسی که فن روی او اجرا می شود
توری:اجرا کننده فت
شیدو:اخطار
کوکا...یوکو....وازاری...ایپون:? ?متیاز های جودو

 

 

اجرای اوچیماتا پرتاب رویی قسمت ران

تاریخچه کاراته

کاراته دارای قدمتی پنج هزار ساله‌است و یکی از استادان اولیه و مبتکران این فن بودیدهاراما است که حدود ۵۲۵ سال قبل از میلاد مسیح می‌زیسته‌است. وی که از پیشوایان مذهبی بودایی بود، به تنهایی از هند به راه افتاد و پس از راهپیمایی چند هزار کیلومتری خود و با پشت سر گذاشتن موانع طبیعی بسیار مشکل موجود در آن زمان به چین رسید و در ایالت هون نان و معبد شائولین اقامت گزید. تعالیم بودیدهاراما شامل تمرینات شدید انضباطی و رعایت پرهیزکاری بود. وی ۹ سال رنج و ریاضت همراه با تفکر و برای این که شاگردانش نیز بتوانند در مقابل ساعت‌های طولانی تفکر و اندیشه تاب مقاومت بیاورند و نیز با زورگویانی که تعالیم مذهبی و مردان دین را سد راه خود می‌دیدند به مبارزه و مقابله برخیزند ۱۸ حرکت تمرینی را ابداع نمود که در حقیقت زیر بنای حرکات کاراته امروزی است.

کاراته امروزی شکل تکامل یافته‌ای از کمپوی چینی (بوکس چینی) می‌باشد که در ابتدا اوکیناواته نامیده میشد. از هنگامی که حکومت‌های استبدادی در چین سلسله کینک ۱۶۴۴ سلسله ساتسوما در اوکیناوا به منظور جلو گیری از ورزیده شدن مخالفان و نیز تحت کنترل در آوردن مردم قانون منع استفاده از شمشیر را به مورد اجرا گذاشتند و به جمع آوری سلاح‌های رزمی اقدام نمودند مردم به سوی آموزش هنر مبارزه با دست خالی روی آوردند که همین امر باعث شکوفایی هرچه بیشتر کاراته شد.

در سال ۱۹۲۱ یکی از بزرگ‌ترین استادان کاراته جزیره اوکیناوا گیچین فونا کوشی ۱۸۶۸-۱۹۵۷ توانست با قدرت و ظرافت تمام کاراته را به ژاپن معرفی نماید و برخی دیگر از هنر جویان که تحت تعلیم بزرگ‌ترین استادان اوکیناوا قرار گرفته بودند، تکنیک‌های سنتی را با یکدیگر ترکیب نموده و سبک‌های متعددی از کاراته را به وجود آوردند.

سال ۱۳۴۲ سال ورود کاراته به ایران توسط هرمز میربابایی و محمدعلی صنعتکاران و فرهاد وارسته می‌باشد.

 

در حال حاضر، سبکهای مختلف کاراته، بالغ بر صدها سبک می‌شود که در واقع، بازگشت همه آنها به چهار سبک اصلی و مادر از سبک‌های اصلی و کنترلی و یک سبک نیمه کنترلی می‌باشد.

سبک‌های کاراته

سبک‌های کنترلی عبارت‌اند از:

• شوتوکان بنیان گذار: گیچین فونا کوشی. در این متد توجه خاصی به نیرو و سرعت ورود آن و مرکز ثقل نیرو می‌شود.
• شیتوریو بنیان گذار: کنوا مابونی. شیتوریو متشکل از دو سیستم ناهاته و شوری ته در کاراته می‌باشد.
• گوجوریو بنیان گذار: میاگی چوجون. گوجوریو روش سفت و نرم، که در اوکیناوا شکل گرفت و و متعلق به سیستم ناهاته در کاراته می‌باشد.
• وادوریو بنیان گذار: اوتسوکا هیرونوری. وادوریو یعنی: راه صلح، روش صلح، روش صلح جویانه.
• سبک‌های غیر کنترلی عبارت است از:
• کیوکوشین بنیان گذار: ماسوتاتسو اویاما کیوکوشین کای، از عناصر مختلفی که نشات گرفته از تجریبات اویاما وسبک‌های دیگر است، به وجود آمد.
• توضیح کامل تر:
• بطور کلی سبک‌های کارته به سه دسته تقسیم می‌شود
• سبک‌های کنترلی
• سبک‌های غیر کنترلی
• سبک‌های رینگی
• برخی از سبک‌های مهم در کاراته:
• چهار سبک اصلی یا سبک های مادر:
• شوتوکان که توسط استاد فقید فوناکوشی که او را به عنوان پایه گذار کاراته امروزی می شناسند پایه گذاری شده است.
• شیتوریو (سیستم ناهاته، سیستم شوری ته) این سبک توسط کنوامابونی ایجاد شد.
• وادوریو
• گوجوریو

سبک های غیر کنترلی مثل:

• کیوکوشین (شناخته شده ترین سبک غیر کنترلی کاراته که توسط استاد فقید ماساتاتسو اویاما بنیانگذاری شد که البته پس از مرگ او به چندین شاخه و سبک مختلف تقسیم شد که هر کدام با پسوند و پیشوندی که معمولا نشان از بنیانگذار آن است به فعالیت می پردازند)
• آشیهارا
• انشین

سبک هایی با بنیانگذار ایرانی مثل:

• کان ذن ریو
• جو کای بو کاراته (ترکیبی از جودو، کاراته، بوکس)

مسابقات کاراته

دامغان از استان سمنان در رقابتهای کاراته شیتوریو شوبوکان کشور اول شد

سمنان - تیم دامغان از استان سمنان در پیکارهای کاراته قهرمانی سبک شیتوریو شوبوکان قهرمانی کشور در سکوی اول ایستاد.

این بازیها که حکم انتخابی بازیهای آسیایی نپال را داشت، جمعه شب در دامغان پایان یافت

و در آن، تیم دامغان با کسب سه مدال طلا در سکوی اول ایستاد و تیم های تهران با دو طلا و مازندران با یک طلا دوم و سوم شدند.

در وزن های مختلف این پیکارها نیز نفرات زیر در سکوی اول ایستادند و به اردوی تیم ملی راه یافتند.

در وزن منهای 55 کیلوگرم حبیب بیژه وند از دامغان (استان سمنان)

در وزن منهای 60 کیلوگرم حمید خانپور از دامغان

در وزن منهای 67 کیلوگرم مجید پاشایی از تهران

در وزن منهای 76 کیلوگرم شاهین اسماعیلی از مازندران

در وزن منهای 84 کیلوگرم سجاد الله یاری از تهران

در وزن مثبت 84 کیلوگرم محمد فراتی از دامغان

در رقابت های کاراته قهرمانی کشور انتخابی بازیهای آسیایی نپال که در سبک ˈشیتوریو شوبوکانˈ انجام شد 90 کاراته کا در قالب تیم های استانهای سراسر کشور به رقابت پرداختند.

این مسابقات در رده سنی بزرگسالان و در شش وزن برگزار شد و افراد انتخابی به دنبال این رقابتها در اردوی تیم ملی حضور می یابند و افراد اعزامی به رقابت های نپال توسط سرمربی سبک شیتوریو شوبوکان انتخاب می شوند